Dag 4: Overdosis
(woensdag 7/9/2022)
’s Morgens stonden we voor een dilemma. Naar de telpost, want de stroom roofvogels zat nog vers in ons geheugen? Of toch weer naar de delta? De voorspelde buien gaven de doorslag. We reden terug richting delta. Daar bleek al gauw dat die buien eigenlijk onderschat waren. Striemende regen en een stevige wind zorgden er voor dat we het eerste uur vogels konden kijken vanuit ons busje. De delta liep deze keer vol met jagers. Veel jagers, veel regen, maar nadien bleek ook, heel veel vogels.
Opnieuw had de nachtelijke regen gezorgd voor een zogenaamde ‘fall’. Het fenomeen waar alle voorbijtrekkende vogels door omstandigheden, meestal het weer, hun trektocht stoppen en beslissen om te gaan zitten. Vaak langs een kustlijn, want bij slecht weer over een grote plas water vliegen is geen goed idee.
De regen stopte en de jagers dropen stilaan uitgeregend af. Wij begonnen aan een wonderlijke wandeling. Het krioelde in de bosjes langs de kustlijn van de vogels. In elke struik niet een, maar groepjes grauwe klauwieren. De lucht hing vol met kortteenleeuweriken, maar ook vluchten ortolanen. Nooit gezien! Tapuiten op elke steen, paapjes op elk takje. Het was gewoon niet te overzien. Bas haalde er een blonde tapuit uit. Zelf vond ik mijn wenssoort voor die dag: een juveniele roze spreeuw. Eindelijk zag ik een isabeltapuit. Hiervoor had ik al honderden tapuiten bekeken, maar Bas verloste mij uit mijn lijden.
Aan de mondig vloog een groepje witvleugelsternen met daartussen een paar oogverblindende adulte beestjes. Hoe mooi kan een zwart-wit contrast zijn! Ralreigers op de oever, drieteenstrandlopers en steenlopertjes in de branding met daartussen kleine strandlopers bij de vleet. Meerdere kleine klapeksters waarvan eentje op minder dan 10 meter mooi poserend tot jolijt van onze fotografen van dienst. Om dan de dag af te ronden met een mooi vrouwtje citroenkwikstaart. Wat een weelde!
’s Avonds zaten we echter met een dubbel gevoel. Op de telpost waren er, ondanks het slechte weer, een massa roofvogels doorgetrokken. De teller stond op net geen 100.000 vogels volgens de website. Bas, onze gids, zat een beetje in zak en as. Enerzijds hadden we een topdag in de delta, maar mogelijk hadden we de beste dag van de week, misschien zelfs van het telseizoen op de telpost gemist. De bestemming voor de volgende dag lag dan ook snel vast: ‘Station one, here we come’.
Volg ons avontuur op mijn blog. Dag per dag.
Next post: ‘Dag 5 – Ontploft’
Foto’s: Jan Pelckmans
iedereenbirdaholic 