Een weekje te laat weer een post op mijn blog. Ik heb echter een legitieme reden voor dit uitstel. Samen met mijn vrouwtje zat ik een week in Umbrië, Italië. Deze keer niet om vogeltjes te gaan kijken, maar om haar wens om ooit eens Assisi te bezoeken te vervullen. Dat is dus gelukt. Als ondertussen op rust gestelde godsdienstjuffrouw is dit een van haar favoriete verhalen. Het hele relaas van Franciscus van daar kwam voorbij met de nodige bezoeken aan kerken en andere historische gebouwen. Prachtige streek trouwens. Dit in het gezelschap van 23 medereizigers waaronder een redelijk prikkelbare gids. Het leuke van zo te reizen is dat je mensen leert kennen. Goed- en kwaadschiks. Zo bleek een rare meneer die de eerste dagen opviel door zijn Mr.Bean-achtige gedrag en het maken van foto’s van magneten in souvernirwinkels een in Engeland werkzame tandarts op pensioen die bijna gans de wereld had gezien en een enorme kennis had van cultuur en geschiedenis. Een ander koppel – die we ongetwijfeld nog eens gaan zien hier in Haspengouw – bestaande uit een kwebbelende dame en een man met stevig overgewicht, bleken een enorm sympathiek paar. De dame in kwestie was een geweldige verhalenvertelster en haar man was ooit directeur-generaal van het VLAM. Les die ik leerde. Nooit een boek beoordelen enkel op zijn cover.
Oldie
De stokoude hit van Samantha die elke morgen door de luidsprekers in de bus op ons trommelvlies werd losgelaten namen we er met de glimlach bij. Wat vogels betreft bleef het een mager beestje. Elke morgen ging ik even voor het ontbijt op pad in de buurt van ons hotel. Buiten wat kleine zwartkoppen en putters bleef mijn lijstje vrij kort. Onderweg kon ik wat koereigertjes en heel veel bonte kraaien in beeld krijgen. Enkel aan een groot meer waar we in een aftandse boot een tochtje maakten naar een al even aftandse eilandje zaten wat meer vogels waaronder ook een vijftal dwergaalscholvers. Op deze reis zag ik meer monniken dan vogels. In de huidige tijden toch een wat rare verhouding.
Hatsjoe
Wel kon ik één soort spotten die ik graag nog eens wou terugzien: de Italiaanse mus. Deze soort komt enkel, zoals zijn naam al deed vermoeden, in de grote laars voor. Het zou een hybride zijn tussen onze eigen huismus en de Spaanse huismus. Ze heeft als meest opvallende kenmerk dat bij de mannetjes de kruin egaal bruin is, terwijl die bij onze huismus ook grijs bevat. De Spaanse versie heeft ook een bruine kruin, maar is veel intensiever van tekening dan haar Italiaanse tegenhanger. Bij de vrouwtjes is er dan weer heel weinig verschil.
Ondertussen ben ik weer op Belgische bodem. Dinsdag stond ik al samen met Pierre op de telpost in Oetersloven. De aankomst thuis een stuk na middernacht was vermoedelijk een van de redenen waarom ik voor deze optie koos. Het was warm, heel warm. Meer dan 25°C en weinig wind. Dus ook weinig trek. Daarom gingen op woensdag de netten open en liet ik de telpost voor wat hij was. Hopend op een leuke soort zoals bladkoning. Maar die bleef uit. Want ook voor de nachttrekkers bleek het weer niet uitnodigend om op pad te gaan. Met iets meer dan 80 vogels werd het een rustige voormiddag.
En dan ging het ringwerk voor onze groep plots op slot. De oorzaak was een geval van vogelgriep in de buurt. De procedures schrijven voor dat in dat geval alle ringers die binnen de beschermde zone van 10 km liggen alle activiteiten moeten staken voor 3 weken. Jammer, maar anderzijds maakt het mijn keuze tussen ringen of de telpost een tijdje heel makkelijk. Vanaf nu kan je mij op de momenten dat ik kan elke voormiddag terugvinden in Oetersloven. Want ook deze vorm van vogels tellen is leuk, heel leuk. Zeker als er even een smelleken voorbij schiet of een rode wouw overzeilt.
