Extreem weer aan de overzijde van de oceaan levert soms zeldzame dwaalgasten op in Europa. De laatste maanden was dat zeker het geval. Ergens een of andere orkaan had daarvoor gezorgd.
Vooral de meer westelijk gelegen landen of eilandjes krijgen dan hun deel. Maar ook ons land kan dan leuke soorten opleveren, meestal aan de kust. Zo was er de waanzinnige waarneming van een bonte zanger in Heist. Zelf ben ik niet gaan kijken (de twitch-mania ligt al een tijdje achter mij). Maar als er in mijn buurt een nieuwe lifer opduikt (soort die je nog nooit in je leven hebt gezien), dan durf ik wel eens in de auto te springen.
Streepje voor
Dit weekend was dat het geval. In Hollogne-sur-Geer, een leuk natuurgebiedje vlak over de taalgrens, werd een Amerikaanse wintertaling ontdekt. De dag na de vondst reed ik samen met Kristof er naartoe. De aanwezigheid van deze dwaalgast had toch wel wat volk op de been gebracht. Hoewel, de vogelkijksters (jawel, de vrouwelijke versie, die zijn er steeds meer) in de kijkhut bekeken ons met grote ogen toen wij vroegen of ze ‘die Amerikaan’ hadden gezien.
Net ervoor hadden we hem kort kunnen bekijken in een groep van ‘gewone’ wintertalingen voor hij opvloog en die dag niet meer werd gespot.
Deze Noord-Amerikaanse versie van onze eigen wintertaling heeft een paar opvallende verschillen met zijn Europese neef.
De meest duidelijke is de verticale witte streep op de zijborst. Die mist onze wintertaling. Die heeft dan weer een horizontale streep op zijn flank (hoewel je die vaak niet echt kan zien). Het is een beetje zoals het Amerikaanse kiessyteem. Je hebt de keuze uit twee dingen. In dit geval horizontaal of verticaal.
Verder heeft onze wintertaling een geelbruine omlijning rond de groene vlek op de kop. Ook hier weer is dat niet altijd duidelijk te zien. De borstkleur van de Amerikaanse versie is ook dieper van kleur. Kortweg, die verticale witte streep is de trigger om een Amerikaanse wintertaling te herkennen.
Twee keer gescoord
Dankzij dit leuke eendje stijg ik met 1 soort op mijn Belgische lijst (296). Weer iets korter bij die begerenswaardige 300.
Maar ook mijn jaarlijst van mijn local patch steeg met 1 soort. Deze morgen bleken mijn netten bevroren. Dus geen ringwerk voormiddag met een dagje verlof op het programma. Ik besloot dan om nog eens vogels te gaan kijken in de Broekbeemd. Gert had mij gezegd dat de waterral zich opnieuw regelmatig liet horen. Ook voor mij bleek deze jaarlijkse wintergast zijn stem te verheffen. Nummer 102 op mijn lijst voor dit jaar.
iedereenbirdaholic 