De herfst is plots opgedoken. Tot een paar weken geleden dachten we nog dat de zomer nooit zou eindigen. Gerard cox heeft er zelfs een liedje over geschreven, blijkbaar een visionair.
Maar nu is het meer herfst dan ooit. Regen, buien en al een eerste stevige herfststorm. Mijn netten bleven dicht en het ringwerk viel stil. Zelf kwam ik ook niet meer vaak buiten. Ik ben geen fan van regen, licht uitgedrukt, want ik haat het. Dus niet de ideale omstandigheden om mijn jaarlijst verder uit te breiden.
De enige manier om nog soorten toe te voegen is juist het tegenovergestelde van wat ik nu doe. Toch gaan ringen, want barmsijs is nog een kanshebber om dit jaar bijgeschreven te worden en die trekken momenteel mogelijk voorbij. Toch naar buiten, want regenbuien zorgen soms voor verassende soorten die even halt houden – ook zij haten blijkbaar veel regen – en een stevige storm kan zeldzaamheden naar hier blazen. Van die dwaalgasten ga ik het moeten hebben. Buiten havik – die ook niet elke dag hier rondvliegt – en kerkuil – er broed een paartje vlak bij de Broekbeemd – heb ik alle doenbare soorten ondertussen afgevinkt.
Watersnip is ook nog een optie. Hoe natter het gebied, hoe beter voor deze steltjes. Ze vliegen soms vlak voor je voeten op uit volgelopen tractorsporen. Maar je moet er wel voor naar buiten.
Met nog iets minder dan twee maanden voor de boeg moet er toch nog wat kunnen bijkomen.
Wilde-eend-groen
De enkele keren dat ik mijzelf toch uit mijn luie zetel kreeg gesleurd waren – ondanks het feit dat ik geen nieuwe soorten zag – telkens meer dan de moeite. Vogels kijken is altijd fascinerend. Wat je ook ziet. Genieten van elke vogel die je pad kruist blijft de boodschap. Een groepje staartmezen minuten lang bekijken terwijl ze een voor een van de ene struik naar de andere vliegen. Ze spreken dat duidelijk af. Zelden zie je er meerdere samen gelijk doorvliegen. Paniekerige roepjes die aanzwellen, om vlak daarna een sperwer voorbij te zien flitsen. Een groep mannelijke wilde eenden nu in prachtkleed vol testosteron, rond een vrouwtje peddelend, in de volle zon. De groene tint op hun kop is een uitdaging voor elke kunstenaar. Eigenlijk zou wilde-eend-groen een kleur moeten zijn tussen de verfpotten van elke producent. Niet te evenaren!
Vandaag had ik zelfs vanachter mijn keukenraam zo een heerlijk momentje. Op mijn voor de winter kortgemaaide bloemenweide is het nu voor heel wat vogels feest. Ze komen in de bereikbare bodem lekkers zoeken. Zo is een vrouwtje groene specht – te herkennen aan het ontbreken van rood in haar snorstreep – (jazeker, de vrouwtjes bij deze specht hebben een snor) al een paar dagen vaste klant.
Maar vandaag zat het gazon vol met lijsterachtigen. Maar liefst drie soorten. Een paar gitzwarte merels, een drietal zanglijsters – tegenwoordig ook al niet meer alledaags – en voor het eerst in mijn tuin op de grond, koperwieken. De oogstreep gaf mij alvast dadelijk het signaal dat ik naar iets anders dan een zanglijster aan het kijken was. Primeurtje, een kleintje. Maar zeker zo leuk als een soort bij vinden voor mijn jaarlijst.
Ongemanierde bende
Koperwieken zijn wat mij betreft het signaal dat de winter er aan komt. Wat de boerenzwaluw voor de lente is, zijn zij voor het koudere seizoen. En zoals één zwaluw de lente niet maakt, komen koperwieken ook nooit alleen. Ze arriveren altijd in groepen. Plots zijn ze er. Vaak samen met hun grotere neefjes, de kramsvogels.
Hun naam is ook heel goed gekozen. Ze zijn echt koper in hun wieken. Eigenlijk er onder, hun oksels en flanken kleuren warm rood, eerder rosachtig. Maar wel verbijsterend mooi. Zeker als je ze van dichtbij in de vlucht kan bekijken. Maar dan moet je wat geluk hebben. Want hier hebben ze de gewoonte om te verzamelen in een zo dicht mogelijke struik, liefst een meidoorn. Om pas als je er heel dicht bij komt onder luid protest er uit te vliegen. Waar je er een paar in zag duiken, vliegen er dan plots tientallen op. Door elkaar zodat ik niet kan beslissen welke ik nu goed ga bekijken. Voor ik het besef zitten ze al in een andere struik of hoog in een populier verder te ‘tsjakken’ over die rare vent die hun maaltijd kwam verstoren. Wat een ongemanierde vent! Op dat moment denk ik over hen een beetje hetzelfde.
iedereenbirdaholic 