Kranige Nr. 103

Ik heb er dit weekend nog een soort kunnen bij doen. Mijn jaarlijst staat op 103 dankzij een groep kraanvogels – aangekondigd door een bevriende vogelkijker via een berichtje op WhatsApp – die thuis voorbij trok. Het zien en vooral horen van deze soort, die ik trouwens niet elk jaar kan bijschrijven op mijn lijstje, is voor mij altijd een speciale ervaring.

Mijn ontmoeting met kraanvogels begon dit jaar vlakbij mijn werk. Ik kwam buiten en werd dadelijk onthaald op het heerlijke kraanvogel-geluid. Een andere omschrijving durf ik er niet aan te geven omdat het zo uniek is. ‘Toeteren’ zou ik kunnen gebruiken, maar vind ik te ordinair voor deze elegante wezens. Elk jaar maken kraanvogels een verhuis naar het warme zuiden. Deze verplaatsing wordt nauwgezet opgevolgd door en aan iedereen die dat wil medegedeeld via alle mogelijke kanalen. Die fanclub van de kraanvogels groeit zienderogen. Wat trouwens te verwachten was. Want kraanvogels zien en horen, is er van gaan houden.

Zelf zag ik heel wat foto’s en tegenwoordig ook filmpjes opduiken gemaakt met een smartphone. De ene keer een wazig streepje dat voorbijschoof tegen een blauwe achtergrond met witte wolkjes, geluidloos. Dan weer een prachtige sliert duidelijk klapwiekende exemplaren met als soundtrack het gekende kraanvogel-geluid. Kippenvel!

Buiten een paar vluchten van aalscholvers en ganzen werden ze allemaal benoemd met de juiste soort. Ze zijn dan ook zo opvallend en herkenbaar. Want van een doortrek met de stille trom moeten kraanvogels niet weten. Waarom maken ze trouwens zo veel kabaal?

De kenners beweren dat ze dit doen om tijdens hun vlucht contact te houden. Als je als eenzame kraan de rol daarboven moet lossen en heel stuk weggeblazen wordt van die strakke lijn, dan begrijp ik dat. Ik zou ook beginnen roepen: ‘hé, wacht op mij!’. Maar netjes in het gelid met je voorganger vlak voor je neus. Ik zie geen reden om dan beginnen van je oren te maken. Als de koploper info geeft, dat zou ik ook nog kunnen begrijpen. Zo een beetje hetzelfde als een piloot of stewardes die tijdens je vlucht naar Spanje – zelfde bestemming trouwens als onze kraanvogels – laat weten hoe hoog we vliegen, of het een hobbelige vlucht wordt met wat turbulentie en hoe lang je nog in die veel te krappe stoel moet blijven zitten. Maar het zijn heel veel deelnemers aan de sliert die hun laten horen. Mijn theorie is dat kraanvogels gewoon graag babbelen tijdens hun trip. Wat ik goed kan begrijpen. Uren onderweg, dan doet een praatje met je buurman- of vrouw wel deugd en vooral laat het de tijd wat draaien. Gezellig keuvelen, over koetjes en kalfjes – rendieren en hertjes in hun geval – en de laatste roddels over de buren waar je de voorbije zomer langs broedde. Dat lijkt mij een veel logischere verklaring. Daarnaast hebben kraanvogels – voorlopig – nog geen smartphone om tijdens die lange reis wezenloos en stilzwijgend de ganse tijd naar te staren. Gelukkig maar. Het zou trouwens ook niet bevorderlijk werken voor hun lange sliert. Even niet opletten en je vliegt zo tegen je voorganger aan. Daarnaast zou hun kraanvogelgeluid dan verstommen. En dat zou ik heel, heel erg jammer vinden. Bij lange slierten hoort volgens mij nu eenmaal een gezellige ‘kraanvogelend’ gebabbel.