Soms klopt het plaatje helemaal. Aan de oever van een brede stroom – De Maas in ons verhaal – met een gevoelstemperatuur die mij deed smachten naar de knusse en warme binnenkant van de auto achter mij en in mijn kijkerbeeld een arctisch eendje: een eerste winter vrouwtje ijseend.
Die temperaturen zijn met een korreltje zout – er liggen er momenteel meer dan genoeg op onze wegen – te nemen. Een inwoner van de streken waar dit mooie beestje elk jaar broedt, gaat bij deze temperaturen in een korte broek en t-shirt al fluitend zijn krant uit de brievenbus ophalen. Maar voor mij is dit koud, berekoud. De ijseend vond dat duidelijk niet. Ze dobberde druk poetsend rond en ging meermaals klapwiekend rechtop zitten.
Het is voor mij pas de tweede keer dat ik ze in ons landje kon zien en voor mijn maten zelfs de eerste keer. Zeker in het binnenland een zeldzaamheid. Als er ijseenden opduiken dan is dat vaak op zee. Aan Brouwersdam bijvoorbeeld. Daar klopt dat plaatje dan ook, barkoud.
Net ervoor hadden we kunnen genieten – ook al met koude vingers en tenen – van twee mooie mannetjes witoogeend. Die zijn sinds 2012 een vaste wintergast in Hochter Bampd. Ik vermoed zelfs dat het om dezelfde vogels gaat, maar bewijs heb ik daar niet voor. Als mogelijke bewijslast voor mijn vermoeden kan ik vertellen dat het sinds het begin gaat om waarnemingen van mannetjes, met af en toe een paar uitzonderingen.
Wel heb ik een opmerking op de naamgeving van deze soort. Je ziet inderdaad dat deze mooie eendjes een bleek oog hebben. Maar als er iets wit is aan deze beestjes dan is het toch hun gat. Maar witgateend is mogelijk toch een minder flaterende benaming. ik wou het gewoon even kwijt.
Even terug naar onze ijseend. Wat mij wel opvalt is dat deze – in tegenstelling tot de meeste andere eenden – op dit moment totaal niet in hun mooiste verenpakje steken. Wat jammer is, want in hun broedkleed zijn de mannetjes elegante zwemmer met prachtige sierveren op hun rug en een enorm lange staart. Zo heb ik ze nog niet mogen bewonderen. Dit was ook het geval met het exemplaar dat wij vandaag zagen. Terwijl de daar ook rondzwemmende brilduikers en grote zaagbekken hun trouwkostuum wel al uit de kast hebben gehaald. De koddige brilduikertjes gaven de ganse tijd het beste van zichzelf en gooiden constant hun kop in hun nek. De manier om vrouwtjes te versieren.
Uiteraard was ons ijeendje in haar eentje – deze kon ik niet laten liggen – en ging het om een puber die nog nooit een wijfje kon versieren.
Een snelle blik op wat info over al deze soorten op het wijde web leerde mij dat ijseenden pas tot broeden komen vanaf juli. Terwijl de andere soorten al in april of mei op eieren zitten te broeden. Dus heeft ons arctische eendje nog wel wat tijd op zijn mooiste pakje aan te trekken. Jammer, want mogelijk had een ijseend in prachtkleed het mij iets warmer doen krijgen. Iets wat voormiddag echt welkom was geweest.
iedereenbirdaholic 