De volhouder wint. Met die gedachte vetrokken Gert en ik deze morgen richting Mol. Doel: de dwergaalscholver die nu al ruim een jaar aanwezig is op de zandputten. Wij deden vorig jaar al drie pogingen om hem te zien. Voorlopig zonder resultaat.
Onze zoektocht begon niet echt hoopvol. De plas waar hij het meest wordt gezien bleek opnieuw dwergaalscholverloos te zijn. Dus naar kanshebber twee. Ook daar geen spoor van deze kleine deugniet. Wat gingen we doen? Blijven rondrijden en plas na plas afspeuren of toch terug naar de Stortplas waar hij vaker wordt gezien? Wij besloten om ons geluk daar nog eens uit te proberen. Het aantal zoekende vogelkijkers was heel gering en de meldingen dat iemand hem had gevonden via waarnemingen.be waren afwezig. Spannend.
Een eerste blik over de plas leverde enkel wat meerkoetjes, dodaars, futen en kuifeendjes op. Ook leuk, maar toch bleven we op onze honger zitten. Tot Gert – wie anders – hem plots zag zitten. Op een tak die in het water hing zat een kleine, bruine aalscholver parmantig rond te kijken. Voor Gert een nieuwe soort, voor mij een mooie waarneming van een vogel die toch niet zo heel vaak ons landje uitkiest om even langs te komen.
Het mannetje topper dat we even later konden bekijken was een mooie bonus voor een leuke voormiddag.
iedereenbirdaholic 