De eerste tekenen zijn er al. Ik zag al mooie ‘plassen’ sneeuwklokjes en tijdens een boswandeling kwamen de blaadjes van het speenkruid al piepen. Aan het water kon ik de eerste baltsende futen al bekijken en in mijn tuin hoorde ik een voorzichtig aanzet van het deuntje van een heggenmus. Maar er is nog wat geduld nodig voor de eerste zomergasten terug in het land verschijnen. De aanzet voor een volgend piekje in mijn Limburgse jaarlijst.
Ik zit ondertussen aan 105 soorten. De meeste aanwezige wintergasten kon ik aanvinken. Maar er ontbreken er nog wel wat. Die zijn dan denkelijk voor de laatste maanden van dit jaar. Wat kwam er zoal bij?
Nr 100: Kwak
Drie bezoeken waren er nodig aan de Platwijers voor ik ze kon bekijken. Deze prachtige reiger is geen gewone verschijning. Hoewel hij in dit natuurgebied al enige jaren broedt, blijft het een hele opgave om hem te zien te krijgen. Een adulte vogel werd al weken op dezelfde plas gemeld. Waar hij zich – zo te zien op de foto’s die ik op internet zag – dan mooi liet zien. Bij mijn laatste bezoek zat hij blijkbaar vlak bij de plaats waar ik stond over het water te turen. Even later vloog hij op om helemaal aan de overkant in een omgewaaide boom te landen. Aan de vele foto’s te zien, zijn favoriete plekje.
Nr 101: Zwarte mees
Na het ‘scoren’ van de kwak reed ik diezelfde dag richting Bosland. Geen pretpark voor houthakkers, maar een van de landschapsparken die Limburg rijk is. Eentje met veel bomen. Ik koos voor de blauwe route door het Hobos. Een leuke wandeling. Vooral de spechten kregen mijn aandacht. Maar de aanwinst voor mijn lijst bleek een zwarte mees te zijn. Eentje kwam mooi in beeld toen ze lekkere beestjes was aan het zoeken op het uiteinde van een tak van een den.
Nr 102: Groenling
Er staan nog een aantal ‘makkie’s’ op mijn lijst. Maar mogelijk is deze term verkeerd gekozen, want het duurde welgeteld 42 dagen voor ik mijn eerste groenling of groenvink mocht optekenen. Ze doen het niet zo goed, dat is duidelijk. Dan was het ook nog eens een toevalstreffer. Op weg naar de fotograaf om een draagtas te gaan kopen voor mijn fototoestel hoorde ik de kenmerkende lange toon van deze mooie vinkachtige. In de top van een berk zat een mannetje katoen te geven. Soms moet je ook wat geluk hebben.
Nr 103: Witgat
Met een weekje thuis was het elke dat vogeltjes kijken. Dat mag ook wel eens. De Maten in Genk zijn voor mij een vaste waarde. Wat een topgebied! Naast het mooie landschap kon ik toch wel wat soorten opschrijven. Het witgatje kwam al roepend overgevlogen. Ik heb ze liever in zit, maar toch kwam hij op mijn lijst terecht. Ik zal ze nog wel eens tegenkomen, om ze dan wat langer te kunnen bekijken.
Nr 104: Vuurgoudhaantje
Deze prachtige dwergjes zijn niet heel moeilijk te ontdekken. Ze broeden in heel wat Limburgse bossen. Gelukkig kan ik hun hoge toontjes nog horen. Want anders is het een heel ander verhaal. In deze periode is het iets moeilijker om ze te spotten. Maar eentje was zo goed om vlak voor mij even heel open en een paar secondes stil te zitten. Want als er iets is wat deze ADHD-gevalletjes niet kunnen, is het wel stilzitten. Als hij zijn kruintje even open zet weet je dadelijk waarom er ‘vuur’ in zijn naam staat. Leuke waarneming.
Nr 105: Raaf
Ik was al eens een kijkje gaan nemen bij ‘mijn’ raven. Een broedpaar dat nu al twee jaar een nest heeft in een bos vlakbij. Maar ze gaven niet thuis. Denkelijk hebben zij mij wel gezien en hielden ze gewoon hun snavel dicht. Slimme rakkers.
Om een tweede poging te doen om deze soort op mijn lijst te krijgen ging ik vandaag richting Averbode. Aan de bekende abdij met zijn beruchte lekdreef ligt een prachtig natuurgebied. Daar worden wel vaker raven gezien. Ze ontgoochelden niet. Gehoord en gezien. Plus een mooie wandeling door een geweldig stuk natuur.
De groep van 10 ooievaars op de terugweg naar huis nam ik met plezier bij.
iedereenbirdaholic 