Als snookerspeler zou ik met een ontgoochelde blik terug op mijn stoel gaan zitten. Maar als vogelkijker weet ik dat er nog heel wat aankomt. We zitten op 99 soorten in Limburg.
Dankzij een trip samen met Gert naar Bichterweerd kon ik met een verre middelste zaagbek en een triootje nonnetjes (met twee prachtige mannetjes) mijn wintersoorten nog wat aanvullen. Er komt weliswaar op het einde van het jaar nog een tweede poging aan. Maar die we hebben, die hebben we.
De zonderbokken waarom ik geen 3 cijfertjes kon intikken in deze tekst zijn een kwak die regelmatig opduikt in Zonhoven, maar blijkbaar niet op de momenten dat ik er ga rondlopen. En een roodhalsgans die in Heppeneert mooi paradeert tussen de kolganzen. Maar ook hier weer niet als Gert en ik er staan de kijken naar een groep van minstens 1.000 gakkende grazers.
Leuk was een actieve groep patrijzen in Bichterweerd. Ze lieten zich horen en de met testosteron overlopende mannetjes liepen als gekken achter de vrouwtjes aan. De lente is op komst, dat is zeker.
Maar het meest blij was ik met een groepje van vier ringmussen tijdens onze ringsessie. De tijden kunnen veranderen. Aan een vogelakker in Lauw hoopten we op grauwe gorzen. Maar die zaten er niet of lieten zich alvast niet zien. Die ringmusjes wel. Het was van oktober 2019 geleden dat ik er nog zag!
Wat vroeger een pestsoort was voor de landbouw is nu een zeldzaamheid. De status ‘algemeen’ is al lang achterhaald. Ze zijn enorm dun gezaaid. Een woordkeuze die hun achteruitgang in de verf zet. Intensieve landbouw met groene ‘woestijnen’ zonder hagen of rommelige hoekjes. Na de oogst blijft er zo goed als niets meer over. De doodsteek voor heel veel akkersoorten, waaronder deze sympathieke musjes. Gedoemd om op korte termijn helemaal te verdwijnen. Een veeg teken en doodjammer. Alweer een pijnlijke woordkeuze.
iedereenbirdaholic 