Op de valreep

Het leek er op – met nog 3 blaadjes aan mijn scheurkalender in het toilet – dat ik mijn jaar vogels kijken ging stranden op een mooie 222. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Nr. 223 – Parelduiker

Want op zondag zag ik ’s avonds dat er in Kessenich – waar anders – een parelduiker was ontdekt door Miel, de vaste vogelkijker van de Maaskant. Het werd al donker, dus het zou voor de volgende dag worden. Dat ik dat pas zo laat zag is alweer een bewijs dat ik toch niet zo een geweldige twitcher ben. De harde kern was al gepasseerd meldde mijn smartphone. Dat op dat moment Jacotte ook nog even kwam vertellen dat er dikke mist op komst was, was nog een dompertje op mijn plannen voor de volgende dag.

Toch zette ik mijn wekker om 7 uur om bij het krieken van de dag aan de plas te staan in Kessenich. Ze gingen mij daar ondertussen wel kennen zeker, want ik was er de laatste tijd regelmatig te gast. Nu bleek die mist goed mee te vallen. Het was wel volledig bewolkt. Een foto in het zonnetje van deze bonussoort zou niet lukken. Maar eerst moest ik hem nog vinden uiteraard. Dat bleek een fluitje van een cent. Auto parkeren, even praatje slaan met een fotograaf die ook kwam zoeken, alles uitpakken, mijzelf inpakken, dijk over en in de richting kijken waar de fotograaf – die al aan de oever in fotopositie zat – naartoe wees en daar was hij dan: de parelduiker. Ook nog eens een nieuwe soort op mijn Limburgse levenslijst. Dubbele pret.

Met deze parelduiker scoor ik drie duikers dit jaar in Limburg. Op 4 januari zag ik een ijsduiker op de Paalse plas en diezelfde dag een roodkeelduiker op het Albertkanaal in Diepenbeek. Tja, blijkbaar bestel ik ze steeds per twee. Want de parelduiker van vandaag combineerde ik met een ijsduiker in Lanaken. Roodkeel, parel en ijs. Een leuk trio. Zeker zo een aantal dagen na kerst. Ze doen mij denken aan de drie wijzen uit het oosten. Maar hier gaat het over de drie duikers uit het noorden. Zonder cadeaukes.

Doel gehaald

Mijn voornemen om 200 soorten te zien in Limburg bleek achteraf gezien niet echt ambitieus. Want op 1 augustus had ik die kaap al gerond met een kleine jager aan het Schulensmeer. Gevonden door wie anders dan Geert Beckers. Hij had trouwens een topjaar. Maar liefst 230 soorten in Limburg dit jaar. Een nieuw record voor onze provincie. Maar vooral het feit dat hij er heel veel zelf heeft ontdekt vind ik een geweldige prestatie. Ik doe heel nederig mijn petje voor hem af.
Zelf eindig ik dit jaar op 223 soorten gezien dit jaar in Limburg. Ik ben er toch een beetje fier op. Een mooi avontuur dat ook nog eens 17 nieuwe Limburgse soorten opleverde. Daar zit ik nu aan het mooie ronde getal – en jullie weten ondertussen dat ik daar van hou – van 260. Maar ook nog eens 9 nieuwe Belgen. Qua aantal soorten veruit mijn beste jaar ooit.
Daarbij ringde ik ook nog eens 4.587 vogels. Ruim 4.400 kregen een ring rond de poot van mij. De rest waren controles. Hiervan waren er dan weer 69 met een ring die niet door mij was dichtgeknepen. Als ik alles bekijken durf ik het een boerenjaar noemen.
Eindigen deed ik dinsdag met een waarneming van een prachtig mannetje smelleken. Ondanks dat ik deze soort al op mijn jaarlijst had staan, was deze ontmoeting toch een opsteker. Zo een prachtige wintergast in vol ornaat in een laat winterzonnetje kunnen bewonderen. Dat lukt niet elk jaar.

Topje drie

Als ik terugkijk naar die jaarlijst dan zijn er toch een paar hoogtepuntjes bij.
De bronzen plak gaat naar de cirlgors die ik op 9 juni ging twitchen. Gevonden door Jos Rutten in de Vallei van de Ziepbeek. Mooi zingend op een prikkeldraad schitterend kunnen bekijken.
Het zilver gaat naar de griel gevonden door Carlo Menten op 15 april in Rutten. Vooral omdat het in de regio van mijn Vogelwerkgroep gebeurde. Een uurtje nadat hij hem vond, stond ik er naar te kijken door mijn telescoop. Zoals een echt twitcher het zou doen.
Maar met stip op één staat zonder twijfel mijn eigen vondst van een havikarend. Die vloog op 19 april over mijn hoofd. Of toch bijna, redelijk ver weg maar toch kunnen hard maken dankzij wat foto’s. Heel onverwacht en dus een complete verrassing. Jammer dat ik er alleen stond. Deze ervaring had ik graag met mijn maten of anderen gedeeld. Die dag aan het militaire domein in Helchteren zal ik niet snel vergeten. Verdiend goud.

De scheurkalender is ondertussen bijna helemaal opgescheurd. Morgen heb ik andere taakjes gekregen en zal er niet naar vogeltjes gekeken worden vrees ik. Het was een leuk en boeiend jaar. Ondertussen staan de volgende plannen en uitdagingen al klaar in mijn hoofd en ook al deels op papier en mijn kalender van 2026. We gooien het over een totaal andere boeg. Maar daarover hoor je volgende keer meer.