Pelicanitis

De voorbije week stond vooral in het teken van inventariseren. Woensdag liep ik een rondje in de Broekbeemd. Het aantal rode bolletjes in mijn app neemt fors toe. Waar ik in het begin had besloten om de heel algemene soorten te negeren, blijkt dat nu toch niet het geval. Zwartkoppen, winterkoningen en tjiffende tjaffen worden vlot ingegeven. Dat vraagt extra aandacht en werk, maar het is wel leuk om hun ijverige gezang te belonen met een plekje op de kaart in mijn gsm. Nieuw waren grasmus en een redelijk vroege tuinfluiter. Maar de verrassing was een rietzanger die duchtig van katoen gaf in het plukje riet aan het kalkmoeras. De eerste ooit voor dit natuurgebiedje. Benieuwd of het een blijver zal worden.

Vrijdag kon ik dankzij een dagje recup ook een bezoek aan de Caetsweyers inplannen. Hoewel het gebied er nog kaal bijligt na de pas afgeronde werken, was er toch wel wat te beleven. Meerdere paartjes kleine plevier waren druk aan het ruzie maken voor een plekje. Volgens de website van avimap waren het er meer dan gemiddeld. We zullen zien of er kleine kleine pleviertjes van komen. Een rare zin, maar ze klopt wel. Lees ze nog maar even na.
Het blijft voor de soorten die ik daar opvolg moeilijk om te beslissen of ik ze ingeef met broedcodes of niet. Zo vlogen er heel wat meeuwen rond, maar van bezette nesten is er nog geen sprake. De steeds wijzigende waterstand – de beheerder is nog zoekende naar de juiste afstemming – speelt hen parten. Nog een voorbeeld zijn de meerkoeten. Ik had zes paartjes op mijn kaart gezet omdat ze duidelijk territoriaal gedrag vertonen. Met de kop vlak op het water dreigend naar elkaar toezwemmen. Je kent dat wel. Maar ik kon geen enkel paartje betrappen op nestbouw. Terwijl in andere gebieden waar ik de voorbije week kwam er overal nesten met meerkoeten te zien zijn. Het zal wachten zijn op rondzwemmende donsbolletjes bij heel wat van die watervogels. We houden vol.

Ontsnapt

Omdat een rondje Caetsweyers er meestal op een uurtje op zit, besloot ik om door te rijden naar De Wijers in Zonhoven. Daar werd al enige dagen een kroeskoppelikaan gezien. 100% zeker een ontsnapte vogel, maar blijkbaar is zo een vreemde vogel toch een magneet voor vogelkijkers en vooral fotografen. Telt niet voor je lijstjes, brengt niets bij wat betreft data voor broedvogels. Maar toch willen heel wat mensen ze zien. Zelf hoor ik daar zo te zien ook nog bij. Het is een verslaving vrees ik. Exoten en escapes – zoals ze worden genoemd – fascineren mij al langer. Ooit had ik zelfs het idee om alle rare vogels die hier eigenlijk niet thuishoren eens gaan te bekijken. De lijst die ik toen maakte was verrassend lang. Wie weet, ooit ook een challenge?

De pelikaan kreeg ik jammer genoeg niet te zien. Ondanks het feit dat ze in de tijd dat ik in het gebied rondliep werd gemeld. Misschien is mijn motivatie dit jaar wat dat betreft toch niet groot genoeg. Ik maakte liever een mooie wandeling door de Wijers. Met als trofeeën een in het riet verscholen maar duidelijk roepende wouwaap, een boomende roerdomp ergens in de buurt en een paartje geoorde fuutjes. Volgens mij de mooiste fuutjes die onze provincie rijk is.

Ontbijt-birding

Zaterdag reed ik naar het Schulens Meer. Dit gebied moet je als vogelkijker in deze periode toch minstens een keer in de week gaan bezoeken. Wat een weelde! Hoewel de eerder gemelde steltkluten blijkbaar waren vertrokken naar andere oorden, kreeg ik toch mijn tijd goed gevuld. Een kwartetje lepelaars, twee overvliegende zwartkopmeeuwen – met dank aan de tip van een collega vogelkijker die mij er attent op maakte -, meerdere blauwborsten, een foeragerende kraanvolel, twee zangposten van sprinkhaanzanger, een hoop steltjes (minstens 50 kemphanen) en als afsluiter een vijftal zomertalingen. Mijn favoriete eendjes. Op die manier groeide mijn Limburgse jaarlijst weer wat aan. Hoewel ik bij het begin van dit jaar neerschreef dat ik niet veel aandacht ging besteden aan lijstjes, begint het weer te kriebelen. Dus ging ik stiekem toch even kijken hoe de stand van zaken is. Ik zit voor mijn Belgische jaarlijst aan 131 soorten. Vorig jaar zat ik op dit moment aan 157. Voor mijn regio, de Fruitstreek, zit ik dan wel beter op schema. Met 87 opgetekende soorten zit ik 17 soorten hoger dan in 2025 op dezelfde datum. De focus is duidelijk verschoven.

Deze morgen deed ik nog snel eentje bij. Vandaag geen vogels op het programma. Maar wel een bezoek aan een rommelmarkt in Tongeren. Na vogels kijken ook een favoriet op mijn wat-gaan-we-vandaag-doen-lijstje. Maar vogels blijft bij mij een constante. Het bewijs is de waarneming van een rode wouw deze morgen. Net uit bed en mijn boterhammekes smerend in de keuken zag ik vanuit mijn keukenraam een sierlijk vliegende vogel aankomen. Snel mijn verrekijker gaan pakken en in looppas naar buiten. Midden op de straat – niet echt verantwoord, maar nood breekt wet – sta ik twee tellen later te kijken naar een rode wouw die vlak over mijn huis vliegt. Wat een beest!
Zelfs op de rommelmarkt blijven vogels een rol spelen. Niet alleen ben ik voortdurend op zoek naar leuke prullaria die vogel-gerelateerd zijn. Maar ook een zingende tjiftjaf in een boom achter de kraampjes trekt mijn aandacht. Of een roepende grote gele kwik in een beek waar wij passeren op weg naar die markt. Hij kreeg een vermelding bij mijn waarnemingen van deze week. Die vogels-kijken-knop afzetten is onmogelijk. Gelukkig.