Lijst op stelten

Tweeënzestig, dat is het cijfer dat ik de voorbije week mocht afvinken. Niet in verband met vogeltjes, maar weer een jaartje erbij op mijn eigen teller. Je bent zo oud als je je voelt zeggen ze dan. Tja, ik zal het maar geloven zeker.

Om dit te vieren had ik een dagje recup en ging ik een cadeautje opendoen aan het Schulens Meer. Daar was het alvast weer feest. Maar liefst 16 zwarte ruiters liepen er rond. Speciaal voor mijn feestje hadden er een aantal al hun zwarte pakje aangetrokken. Maar zelfs in deels winterkleed blijf ik het geweldige steltjes vinden.

Maar er waren nog meer gasten op mijn feestje. Een mooi paapje, mijn eerste zingende braamsluiper voor dit jaar en een groep van 12 ooievaars die even goeiedag kwamen zeggen.

De after-party ging door in de Marmolbeek in Jesseren. Daar werd ik verwelkomd door een paartje bruine kiekendieven. Zalige roofvogels. Mijn wandeling sloot ik af met een druk doende koppel roodborsttapuiten. Zij vonden mijn aanwezigheid duidelijk niet ok.

Balerina’s

De volgende dag reed ik naar de Maten. Carlo had er de dag voordien twee steltkluten ontdekt. Ze worden trouwens de voorbije dagen overal gemeld. Tot zelfs in het centrum van Tongeren toe. Weliswaar enkel maar even rondcirkelend. Deze sierlijke steltjes met hun oneindig lange poten waren vlot te vinden. Ik zag ze al van ver zitten op de locatie die werd doorgegeven.

Na een half uurtje genieten van deze schoonheden zat ik met een dilemma. Er was een zeearend gemeld in het Webbekoms Broek in Diest. Vijftig minuten rijden. Ik vertrok met de auto om even later toch om te keren. Zeearend meepikken of een wandeling in de Maten die aanlokkelijk dichtbij lagen? Het werd het tweede. Het bleek de juist keuze. Een paar honderd meter voorbij de steltkluten, die er nog zaten, hoorde ik een snor ratelen. Want dit is de juiste bewoording. Zingen durf ik het niet noemen. Toch ook geen algemene soort. Enkele minuten later boomde er een roerdomp vlakbij. Het werd een geweldige wandeling in een schitterend natuurgebied. Natuurherstel in kwadraat. Na een paar uurtjes wandelen besloot ik aan een van de vele vijvers even op een bank te gaan zitten. Een reigerachtige vogel kwam aangevlogen en ging vlak voor mij in het riet zitten: een roerdomp! Voor ik het goed door had was hij tussen de begroeiing verdwenen.
Ik zette mijn wandeling met een grote ‘smile’ verder. Daar kwam ik Wouter en Pierre tegen. Die waren ook de steltkluutjes komen bewonderen. Maar ze hadden het vooral over een mannetje beflijster dat ze hadden gezien in een weide daar vlakbij. Dus hield ik daar samen met hen even halt. Niet veel later vonden we deze prachtige lijster terug.

Festival

De rest van de week was het werkendag. Maar ook dan kom ik wel eens buiten. Donderdag ging ik de wandelroute in de Caetsweyers aflopen. Dit leverde een zeer fel alarmerende grote gele kwikstaart op. Denkelijk is er daar gezinsuitbreiding. Zaterdag was ik weer van dienst aan de balie in De Wissen. De middagpauze gebruik ik dan altijd om even in het gebied te gaan wandelen. Daar bleken er opnieuw ooievaars op een van de nestpalen te zitten. Jammer genoeg moest ik een fotograaf aanspreken omdat hij op goed 30 meter ging staan om die voor hem blijkbaar belangrijke foto te maken. Onbegrijpelijk. Gelukkig trok het paartje er zich weinig van aan en klepperden ze er iets later duchtig op los.

Zondagvoormiddag vond je mij opnieuw aan het Schulense Meer. Dit gebied is momenteel met voorsprong mijn favoriet. Hoewel ik er pas rond 9 uur – toch wel heel laat voor een vogelkijker – aankwam, was het er toch een festival van steltjes. Maar liefst 38 kemphanen, 12 zwarte ruiters, 32 bosruiters en 59 groenpootruiters. Tel daar de watersnippen, tureluurs en grutto’s bij, dan kom je aan ongeveer 150 steltjes. Minimaal. Want ik heb er zonder twijfel nog heel wat gemist. Neem daar nog de nog steeds rondflanerende kraanvogel, een eenzame dwergmeeuw en een zingende nachtegaal bij. Dan mag je spreken van een mooie afsluiter van deze week. Toch kwam er nog een leuk staartje bij. Tijdens het terugwandelen van de rommelmarkt hoorde ik op mijn local patch nog een braamsluiper zingen. Zo eentje vlakbij thuis telt dubbel vind ik.

Eind komende week vertrek ik trouwens samen met Gert voor een vogelreisje naar Lesbos. Hierdoor zal de blog volgend weekend leeg blijven. Even vooraf melden om trouwe lezers – nietwaar Jaak – niet teleur te stellen. Verslag volgt ongetwijfeld. Hopelijk met een paar nieuwe ‘lifers’.