De vermoedelijke vale

Zaterdag deed ik een ritje met de trein. Een primeur, twitchen met het openbaar vervoer. Doel van de reis: Leuven stad. Daar werd al een hele tijd een vale gierzwaluw gezien. Deze keer ook met foto’s ter bevestiging. Als voorbereiding had ik mij wat ingelezen. Ik moest dus letten op de middelste dekveren van de ondervleugel. Die zijn bij de vale bleker dan bij onze ‘gewone’. Daarnaast heeft hij bredere heupen en een bolle achterhand (de achterzijde van vleugel). De buik is geschubd met lichte veerrandjes. Maar jonge gierzwaluwen hebben dat ook. Voila, dat ging wel lukken. Wetende dat de roep van de vale anders is dan bij onze gierzwaluw. Hij roept in twee lettergrepen.

315

Op de plek waar hij meestal wordt gezien stond ik alleen. Dat was al een handicap. Ik had gehoopt op wat mede-vogelkijkers die mij hem konden aanwijzen. Tja, zelf zoeken dan maar. Het volgende uur bekeek ik zowat elke gierzwaluw die rondvloog in Leuven. Althans dat gevoel had ik. Bekijken was ook relatief. Probeer maar eens zo een voorbijflitsend projectiel in beeld te krijgen. Gierzwaluwen vliegen constant en snel, heel snel. Geen bolle achterhand, bleke dekveertjes of schubjes gezien. Dus besloot ik van tactiek te veranderen. Luisteren. Wat wel lukte. Ik hoorde een aantal keer heel duidlelijk de roep van een vale gierzwaluw. Uiteindelijk kreeg ik ook een goede kanshebber in beeld. Vooral de vorm was in orde. Maar zeker ben ik totaal niet.

Nadien bleek dat er vlakbij een aantal vogelkijkers samen naar die vale gierzwaluw stonden te kijken vanop het dak van een school. Tja, dat had het een stuk makkelijker gemaakt. Mijn voorbereiding was dan toch niet zo geweldig. Ik ben een beetje zoals de Belgen op het WK voetbal. We doen mee, maar als het er op aan komt maken we strategisch vaak wat blunders. Maar moeilijk gaat ook. Vermoedelijk gezien, maar zeker gehoord. Nummer 315 op mijn Belgische lijst is binnen.

Mini

Woensdag ging ik mijn laatste telling uitvoeren van de inventarisatie van de Caetsweyers. Zoals al gezegd lag de focus enkel op soorten die aan water gebonden zijn. Met 17 soorten die er nu al een territorium hadden mag ik zeker niet klagen. Want het natuurgebied ligt er voor een groot deel nog kaal bij. Sommige vijvers zijn nu nog grote ‘badkuipen’ zonder begroeiing. De meeste activiteit zat dan ook samen op twee vijvers waar wel riet of biezen stonden.

Blij was ik met drie koppels tafeleenden die met jongen rondzwommen. Maar ook een roepende waterral, twee koppels dodaars met jongen en een fuut op een nest waren hoopvol. Rietvogels moeten het gebied nog terug ontdekken. Op mijn lijstje kon ik enkel kleine karekiet bijschrijven. Wel met vier zingende mannetjes. De meerkoeten, met acht broedparen, en kokmeeuwen zijn al wel ingeburgerd. Met minstens 12 nesten was er al een minikolonie aanwezig. Meest blij was ik met een koppeltje wintertalingen dat elke telling present tekende. Ik kon wel geen waarneming noteren die duidde op een succesvol broedsel of poging daartoe. Maar het systeem gaf ze toch door als een territorium. Want daar dient deze telling ook voor. Het bepalen van het aantal territoria per soort. Voor wintertaling was dat er dus eentje. Benieuwd of ze terugkomen en blijven om in de toekomst echt te gaan broeden?

Start

Ondertussen is mijn ringplek klaar voor alweer een seizoen ringen. Struiken wat bijgesnoeid, bramen terug gedrongen, banen gemaaid en netten opgesteld. Geluid werd ook al getest. Zondag kon ik dan ook niet weerstaan aan een eerste poging. Vroeger dan andere jaren. Normaal start ik pas op 15 juli. Hoewel, blijkbaar stond ik vorig jaar ook al vroeger tussen mijn netten. Maar aangezien alles klaar stond trok ik de netten al open. Wel moest ik hiervoor om 4u al uit mijn bedje. Dat was even doorbijten. Toch bleek het de moeite. Bosrietzangers waren al onderweg, ik kon er 16 vangen waaronder eentje met een Belgische ring. Zwartkop pakte de tweede plek met acht exemplaren, allemaal jonge vogels. Sommige nog niet zo lang uit het nest. Ook kleine karekiet is blijkbaar al on the move. Ik ving er zeven. Leuk waren ook de vier rietzangers. Maar de topper van mijn eerste sessie was toch een orpheusspotvogel. Ik had de ganse nacht zijn liedje gespeeld. Dus ik hoopte er op. Want deze soort is aan een stevige opmars bezig in Vlaanderen. Maar dat ik zo snel zou scoren had ik niet verwacht. Ook vorig jaar opende ik het seizoen met deze leuke soort. Dat ik dit kon herhalen is zeker een opsteker. Benieuwd wat de rest van het seizoen nog gaat brengen. Goed begonnen is zoals jullie weten al half gewonnen.