’t Is begonnen

De trek naar het zuiden is voor sommige soorten al begonnen. Zo heb je misschien al opgemerkt dat je geen koekoek meer hoort. Dit komt omdat er al heel wat onderweg zijn naar hun overwinteringsgebieden in Afrika. Het broedseizoen loopt dan ook op zijn einde, dus veel gekoekoek is niet meer nodig. Tijd om hun volgende hoofdstuk te starten. Bosrietzangers horen ook bij de vroege vertrekkers. Dat kon ik woensdag al merken bij het ringen. Ik ving er maar liefst 21 op een paar uur tijd. Vooral volwassen vogels. Want die vertrekken als eerste om hun 7.500 km lange tocht aan te vatten. Bestemming Oost en Zuidelijk Afrika. Om daar te raken zijn ze toch een paar maanden onderweg. Ze nemen regelmatig een pauze om terug op te vetten. Hun kroost laten ze achter. Een strategische keuze. Bosrietzangers ruien in Afrika. Dus ze kunnen vlak nadat hun ouderlijke taken er op zitten snel vertrekken. Kwestie van energie te sparen. Want een nieuw verenpakje aanmaken kost heel wat moeite en krachten. Daarnaast doen ze hun jongen een plezier door weg te trekken. Klink vreemd, maar minder vogels in een gebied is minder concurrentie om aan eten te raken. Hoe die jongen dan nadien in hun eentje ook in Afrika geraken is een klein mirakel. Blijkbaar krijgen ze de route mee in hun genen. Een gps-gen in je DNA, handig. De natuur blijft verbazen.

Rust

Vrijdag reed ik nog eens tot in Schulen. Want wie weet zijn daar al wat leuke steltjes aangekomen. Het gebied lag er minder nat bij dan in het voorjaar. Tja, na een paar weken hitte begin je dat daar ook te merken. Toch bleken er in de weinige plasjes die er nog waren toch wel wat bosruiters rond te scharrelen. Het begin van hopelijk een leuke tijd scannen naar dwaalgastjes. Hoewel het er rustig was blijft het een geweldig gebied, waar je altijd wel iets ziet. Wat gedacht van visdiefjes die met een prooi in de bek op zoek gaan naar hun jong. Eentje zag ik drie jonge visdieven ‘proberen’ die op de paaltjes zaten te wachten voor hij zijn vis afleverde. Tussendoor even genieten van een voorbijflitsende ijsvogel, ook met een vis in de snavel. Achtervolgd door wat meeuwen. De leukste ontmoeting was een braamsluiper die heel mooi en open bleef zitten. Iets later wist ik waarom. Er sprongen een drietal nog niet zo lang uitgevlogen jongen in zijn buurt rond. Ik zat te kijken naar een bezorgde ouder. Duidelijk een andere keuze dan onze bosrietzangers met hun trek-uw-plan modus.

Kaaskop

Zaterdag en zondag gingen de netten terug open. Hervallen zou je dit in de wereld van de verslavingen kunnen noemen. Het gaat snel. Eenmaal de microbe zich weer nestelt is het hek van de dam. Vogels ringen is een drug. Een leuke en gezonde gelukkig.

Ondertussen toch alweer 152 vogels in mijn handen gehad. We starten bescheiden. Nummer één uiteraard de bosrietzanger met 66 exemplaren. Maar ook de spotvogels met vijf stuks zijn een opsteker. Zaterdag had ik er drie. Allemaal volwassen vogels. Zondag zat er ook een sprinkhaanzanger bij. Daar word ik altijd blij van. Vroeger was diens naam trouwens nog een stuk langer: sprinkhaanrietzanger. Dat riet heeft hij laten schrappen. Vermoedelijk omdat hij eigenlijk meer ruigtes verkiest om in te broeden. Maar ook omdat 20 letters in je naam wel heel veel is.
Vandaag ook mijn eerste buitenlander in de netten. Een rietzanger – zonder sprinkhaan – met Nederlandse ring. Het was dan ook nog eens een jonge vogel, dit jaar uit het ei gekropen. Vermoedelijk ergens bij onze noorderburen. Dus een kaaskop van geboorte. Die in zijn jonge leven al kennis maakte met twee ringers. Eentje om hem een ring te geven en eentje om hem al eens af te lezen. Die kan zijn reisgenoten onderweg al iets vertellen.