Mijn (vanaf nu altijd verlengde) weekend begon op vrijdag aan het einde van België. Niet dat ik inside-informatie heb van onze eerste burger BDW, maar wel degelijk letterlijk het noord-oostelijke uiteinde van ons landje. Dat ligt in Kinrooi. Exacter in natuurgebied Koningssteen-Kollegreend. Een prachtig plekje waar ik ging wandelen. Deze keer met een opdracht. Ik kreeg de taak om voor het magazine van Limburgs Landschap een verslag te maken van een wandeling door een van de door hen beheerde gebieden. Met deze plek die binnenkort zal overspoeld worden met wintergasten vond ik dit de ideale keuze. Bij aankomst werd dit bevestigd door de aanwezigheid van een groep van meer dan 450 kolganzen. In mijn ogen was hiermee de leuke winterperiode als vogelkijker al begonnen.
Ik koos voor de rode wandelroute (11,9km deels over Nederlands grondgebied). Die eerst een stuk door Koningssteen slingert. Dat stuk nam meer dan de helft van mijn wandeltijd in beslag. Niet dat het zo lang was, maar omdat ik om de haverklap bleef staan om vogeltjes te bekijken. Een leuke groep piepers (wie weet zit er een zeldzaamheid tussen), een groep puttertjes op een uitgebloeide koningskaars, dobberende watervogels waaronder mijn eerste grote zaagbekken voor dit jaar, een groep kneutjes. Het ging maar door. De lus over het schiereiland dat in Nederland ligt leverde ook leuke plaatjes op. Zo bleef ik lang staan kijken naar een groep spreeuwen. Een heel algemene soort, maar ze zijn zo mooi die gestippelde zonnepaneeltjes. Zittend in een najaarszonnetje, luid converserend met elkaar. Wat zou ik graag weten wat ze allemaal te vertellen hebben.
Die lus leek wel op een waar hindernissenparcour. Eerst moest ik met mijn stijve knoken over een onhandige ladder klimmen om daarna nog eens over een hek te sukkelen. Wel handig dat aan de andere kant van dat hek een bordje hing met de boodschap dat je ook door een vangkraal voor vee kon lopen. Mijn tocht ging vanaf dan volledig over Nederlands grondgebied. Ik belandde in een recreatiedomein. De enige vogels die ik daar spotte waren een groep flamingo’s. Maar niet degene die ik op mijn lijstje kon aanvinken.
Uiteindelijk belandde ik via een saai stukje van de wandeling (langs de openbare weg) in het gezellige witte dorpje Thorn. Jammer genoeg waren de terrasjes nog niet open. Vlak nadat ik terug voet zette op Belgische bodem werd de wandeling terug interessant. Er kwam een mooi stukje bij door natuurgebied Vijverbroek. Niet zo veel vogels, maar wel een prachtig landschap. Hier kom ik zeker nog eens terug in het broedseizoen.
Notenkraker
Zaterdag reed ik samen met Gert naar Bertem. Mijn voornemen om in Limburg een notenkraker te spotten werd even aan de kant geschoven. Eentje zien vond ik al voldoende. Onderweg kregen we de melding dat de bewuste vogel ’s morgens alweer was gezien, alvast goed nieuws. Dus wandelden we vol goede moed naar de aangeduide locatie. Daar stonden een drietal fotografen met elkaar te babbelen. Ik had ze liever met hun lange lenzen in aanslag gezien, want nu dat niet zo was, was het signaal dat de vogel gevlogen was. We kregen dan ook die mededeling, samen met een lang verhaal hoe prachtig de vogel zich liet zien en mooi dichtbij kwam gehipt om daarna prachtig op foto te worden gezet. Info die op dat moment pijnlijk was om te horen. Na een tijdje besloten de fotografen, waarvan er twee blijkbaar ook te laat waren aangekomen, elders op zoek te gaan in het bos. Gert en ik bleven op deze locatie omdat de dag er voor de notenkraker hier meermaals was gezien. Dan volgde een lange tijd van wachten, wachten en wachten. Geen notenkraker te zien of horen. Een van de fotografen kwam terug gewandeld. Aan zijn gezicht was het niet dadelijk te zien, maar hij had de notenkraker ontmoet en opnieuw kregen wij het verhaal van mooi te zien, dichtbij, vlak voor de fotograaf die op de grond lag tot mooi op een stronk gaan zitten. Tegelijkertijd liet hij ons de pijnlijke bewijzen zien op het scherm van zijn camera. Tja, kiezen was deze keer dus duidelijk verliezen. We besloten om op te splitsen. Gert ging op zoek naar de locatie waar ze de notenkraker wel hadden gezien en ik zou ter plaatse blijven. Want het zou zo maar kunnen dat als wij beiden vertrokken, die verdomde vogel nu net hier terug zou opduiken. Waarschijnlijk wel.
Opnieuw was het alweer wachten en wachten. Tot ik zelf koos om toch te vertrekken. Dit keer in de omgekeerde richting van Gert zijn wandeling. Ik belde hem even op om dit te melden. Aan de rand van het bos kwam ik de twee andere fotografen tegen. Voor de derde keer kreeg ik het verhaal van hun prachtige ontmoeting met de notenkraker. Ze hadden hem meermaals mooi gezien. Ik wandelde een beetje gefrustreerd verder. Om toen ik terug het bos inliep Gert tegen te komen. Hij had geen notenkraker gehoord of gezien. We gingen toch alweer niet zonder hem te zien terug moeten rijden?! Terwijl we tegen elkaar vertelden dat het nu wel een heel moeilijk verhaal ging worden, bleef Gert plots staan. ‘Zie eens wie daar zit?’, hoord ik hem zeggen terwijl hij vlak voor ons naar de grond wees. Daar zat op nog geen vijf meter van ons vandaan de notenkraker op het pad tussen de blaadjes te frunniken. Bingo!!! Het verhaal dat ik tot drie keer toe had moeten aanhoren werd ontvouwde zich voor onze ogen. Dit supertamme beestje liet zich geweldig bekijken. Ik zat op een bepaald moment op nog geen twee meter van hem vandaan. Mijn zoomlens werd nutteloos. Wat een waarneming. Eindelijk kon ik de dunsnavelnotenkraker (want dit zijn Siberische dwaalgasten) op mijn lijstje zetten. Geen extra soort, want ik had al notenkraker gezien in de Ardennen, maar dat kon mij op dit mooie moment geen bal schelen. Na drie keer proberen was deze noot eindelijk gekraakt. En hoe…!
