Auteur: Crazy Birder

We weten ondertussen dat om al die vogels op onze harde schijf te krijgen we veel moeten kijken, noteren, opzoeken en controleren. Maar vooral veel kijken. En dan is een hulpmiddel handig. Want vogels hebben de onhebbelijke gewoonte om te gaan vliegen als je er te dicht bijkomt. Dus gaan wij ze dichterbij halen met een verrekijker.

Technische nitwit.

Ik ga hier geen ellenlange technische uitleg geven hoe een verrekijker nu werkt. En wat de specificaties zijn van lenzen, gevolgen van brekende lichtinval of nadelen van zoomende onderdelen. En dit omdat ik er niet veel van ken (mijn vrienden lachen zich een kriek als ze mijn uitleg zouden lezen). Maar ook omdat je op het internet meer websites kan vinden die over verrekijkers hun mening geven dan er zijn over vogels kijken. Ik ga hier wel een aantal tips geven waar je op moet letten als je je nog een verrekijker wil aanschaffen. En hoe je dit best aanpakt.

Cijfertjes.

Toch een beperkte technische uitleg. En dit over de cijfertjes die je op elke verrekijker kan aflezen. Op die van mij staat 8 x 42. Dit is geen rekenoefening voor beginners. Maar wel een aanduiding welke vergroting en hoe lichtsterk je kijker is.

Het eerste getal duidt op de vergroting van het onderwerp waarnaar je kijkt. In dit geval dus 8x. Het tweede cijfertje is de doormeter van de voorste (en grootste) lens van je verrekijker in millimeters. Bij mijn verrekijker dus 42mm. Dus hoe groter het eerste getal hoe groter je het onderwerp gaat zien of hoe dichterbij je het kan bekijken. En hoe groter het tweede getal hoe meer licht er binnen komt en hoe helderder je je onderwerp gaat zien. En bij donker weer of bij invallende duisternis hoe langer je kan kijken. Dus denk je, simpel. Ik koop mij een verrekijker met een vergroting van 12x en een lens met een doormeter van 80mm. Dan ga je je onderwerp heel dichtbij kunnen halen en kan je zelfs bij heel weinig licht noch kijken. Inderdaad, maar één detail, je zal wel een kruiwagen moeten meenemen op je vogeltochten want zo een ding gaat kilo’s zwaar zijn.

Een goede regel is dat voor een goede verrekijker om naar vogeltjes te kijken de uitkomst van een deling van het getal van de doormeter van de lens (42) door de vergroting (8) ongeveer op 5 moet uitkomen (hier dus 5,25). En dat een vergroting van 8x of 10x zeker voldoende is. Daarmee beperk je de keuze tussen een massa modellen van verrekijkers al een beetje.

Testen.

Welke verrekijker en welk merk is nu het beste ? Daar kan ik je jammer genoeg niet zomaar een antwoord op geven. Dit is voor iedereen anders. Niet iedereen rijdt met de duurste auto en er zijn massa’s modellen. En iedereen heeft wel zijn redenen om voor dit of dat model te kiezen. Gebruiksgemak is een belangrijke factor. Want je gaat dat ding vaak meesleuren en gebruiken (dat is toch de bedoeling hoop ik). Daarom een aantal tips als je tot een aanschaf over gaat.

Eerste tip. Ga naar een winkel die je een hele reeks aan modellen kan aanbieden. En neem ruim de tijd om er een groot aantal te testen. Niet alleen naar beeld, maar ook naar het feit of die verrekijker goed in de hand ligt en voor jou aangenaam aanvoelt als je hem gebruikt.

Tweede tip : leg vooraf vast wat je budget is. Want anders is de kans groot dat je je laat verleiden om een duurder model te kopen. Want bij verrekijkers is het zo dat de duurdere modellen (en dan bedoel ik de echt hogere prijsklasse van meer dan 2.000 €) ook de beste zijn.

Derde tip : ga niet op een zonnige dag met een wolkeloze hemel. Maar kies een druilerige, donkere dag uit. Ga dan de verschillende modellen buiten testen. En als ze dan bij dat minder geschikte weer een goed beeld geven. Dan zullen ze dat bij helder en zonnig weer zeker doen. Omgekeerd kan het wel eens tegenvallen.

Vierde tip : Misschien kan je toch best, als blijkt dat je toch boven je budget gaat uitkomen je aankoop uitstellen en nog wat extra centjes sparen. Inplaats van een kijker te kopen die niet echt aan je verwachtingen voldoet. Want dan is de kans groot dat je net als ik na een aantal jaren een hele reeks kijkers in je kast hebt staan. En je dan toch uiteindelijk rondloopt met de duurste, maar voor jou beste verrekijker. Een goede (en vaak ook duurdere) kijker geeft een rustiger beeld wat dan weer goed is voor je ogen. En misschien is dat toch wel belangrijk. Want eenmaal birdaholic dan ga je heel vaak door die verrekijker zitten turen. Héééél vaak.

 

 

 

Een legendarische  uitspraak uit de bekende Nederlandse kwis 2 voor 12. En wij gaan dat ook effectief doen. Opzoeken. Na stap 1 kijken en bekijken, stap 2 noteren al wat we zien gaan we nu over naar stap 3. We zoeken het op.

Pas als de vogel gevlogen is gaan we met onze notities aan het werk. En waar gaan we dat opzoeken ? Niet op internet. Want dat is veel te uitgebreid en niet echt systematisch. En met een computer rondhossen in het veld is ook niet echt praktisch. Neen, we doen dat in een goede vogelgids.

Koopwijzer.

Maar wat is een goede vogelgids. Wel, die moet aan een aantal voorwaarden voldoen. De soorten moeten netjes en systematisch gegroepeerd staan. Niet per kleur of per leefgebied. Maar per familie. De mezen bij de mezen, de lijsters bij de lijsters, de valken bij de valken (alleen de wielewaal blijft in zijn eentje achter). De vogels moeten afgebeeld worden op tekeningen die alle kenmerken mooi laten zien. Het zijn trouwens echte kunstwerkjes in die boeken. Je moet ze eigenlijk eens wat beter bekijken als je tijd hebt. Dus boeken met foto’s zijn not done. En de verklarende tekst moet duidelijk en aanvullend zijn bij de tekeningen.

Als je deze kenmerken op een rijtje zet kom je automatisch uit bij een select groepje van goede vogelgidsen.

Er zijn er wel meer. Maar dit zijn de bijbels voor elke vogelkijker. Momenteel is de ANWB gids de beste keuze. En zorg dat je de laatste versie hebt waarin de allerlaatste aanvullingen staan van bepaalde soorten. Zelf heb ik er ondertussen een tiental in mijn boekenkast staan. Waarvan degene die ik gebruik met tape aan elkaar hangen. Want dit is geen sofa-literatuur. Neen, deze gaan mee in het veld. En zien er na een paar jaar dan ook niet meer uit.

Doolhof.

In het begin zal je heel veel bladeren in je boek. Een vriend van mij zweert met de blader-door-je-ganse-boek-methode en past deze nu nog toe. Eenmaal een soort gezien en alles genoteerd dan gaat hij van bladzijde 1 tot (soms) de allerlaatste bladzijde alle plaatjes bekijken tot hij een soort tegenkomt die er wel eens op lijkt. Hij komt er telkens wel uit. Maar het vraagt toch heel wat tijd. Beter is om de families te leren kennen om zo dat bepaalde lid van die familie te kunnen vinden. zo spaar je snel al heel wat tijd uit in de zoekopdracht.

Hier zaten we bij de grasmussen.

Controle.

Eenmaal als je denkt de juiste soort te hebben gevonden dan is het tijd om alles nog eens te controleren. Dit gebeurt veel te weinig en zo worden er vaak vergissingen gemaakt. Je overloopt al je notities nog even en checkt of ze allemaal kloppen met dat plaatje in je vogelgids.

En dan is het werk nog niet gedaan. Want naast die tekening staat er ook een tekst over de vogel die je gezien hebt. Ook die ga je dan lezen en nakijken of dat allemaal wel klopt. Zo kan je dan plots vaststellen dat die soort die jij denkt dat je zag enkel in de winter hier voorkomt. En jij staat te bakken in een heet augustus-zonnetje. Of je leest dat een oeverpieper meestal aan de kust wordt gezien. En jij staat aan een vijver in Limburg op enkele honderden kilometers van het zandstrand in Oostende. Maar klopt alles dan ben je ook helemaal zeker welke soort je nu wel hebt gezien. En na al die stappen en moeite blijft alle info weer wat vaster op jouw harde schijf kleven. Dat is toch de bedoeling, nietwaar ?

En een laatste tip bij dit onderwerp. Heel soms duikt een soort plots op wanneer dat eigenlijk niet kan op een plek waar ze hem eigenlijk nooit hadden verwacht. Vogels kijken is geen exacte wetenschap en dat maakt het nog een stukje boeiender.

Als je aan 100 mensen vraagt wat je nodig hebt om vogels te gaan spotten. Dan zal 95% antwoorden een verrekijker. Ook een belangrijk instrument natuurlijk. Maar dit is niet onze eerste aankoop. Deze is iets bescheidener en veel goedkoper. Een notitieboekje en een potlood van samen nog geen 2€.

Want dat is als beginnend vogelkijker een broodnodig accessoire. Waarom een  potlood ? Simpel, bij vochtig weer (en dat kom je in onze contreien wel eens tegen) dan schrijft een potlood altijd en een balpen durft dan al eens tegenwerken. Maar waarom is dit de eerste investering die we moeten doen ?

Rubens hoeft niet.

Als we onze KNOC-methode trouw blijven dan is noteren een belangrijke factor. Je ziet een vogel en dan begint je opdracht. Kijken, correctie bekijken, en alles noteren wat je ziet. Zo lang mogelijk en zo veel details als je maar kan waarnemen. Best start je ook met een tekening. Nu moet dat zeker geen kunstwerk zijn. Als je mijn tekeningen ziet in mijn notitieschriftje dat ik meeneem dan zal menig kleuter die net zijn eerste schooldag er op heeft zitten deze met een glimlach bekijken en denken “dat kan ik toch al beter”. Neen, een schets waarvan je kan zien dat het denkelijk een vogel is is voldoende (bij mij zijn er zelfs bij waar dat niet zo is). En daar ga je met pijltjes en lijntjes alle kenmerken bij noteren. Dat gaat stukken sneller dan alles uitschrijven. Andere dingen zoals gedrag, omgeving waar de vogel zit, geluid (daar krijg je nog een apart stukje hoe je dat moet noteren) kan je rond je tekening schrijven. En pas als de vogel gaat vliegen stop je met noteren.

Een kunstigere werk van notities nemen dat ik vond op internet.

Wat je schrijft blijft.

Door dit te doen ga je sneller dingen onthouden. Komt de info sneller op je harde schijf. Sommige fotografen denken nu. Waarom al dat teken en schrijfwerk ? Met één klik op mijn toestel heb ik alles mooi op beeld en kan ik het erna rustig bekijken. Inderdaad, foto’s kunnen zeker aanvullend dienen als materiaal om de vogel op naam te brengen. En tegenwoordig is een foto meestal een bewijs dat je die of die soort gezien hebt. Maar bij het nemen van de foto bekijk je de vogel niet echt. Ik spreek uit eigen ervaring. Je bent veel meer bezig met het maken van een goede foto en let zeker niet op details of andere dingen. Dit is de reden waarom ik al mijn fotomateriaal heb verkocht en terug met verrekijker en telescoop het veld intrek.

Wie vogels wil leren herkennen moet de discipline kweken om ze goed te bekijken. En na een tijd moet je bij heel wat soorten al die notities niet meer nemen want… Inderdaad, ze staan dan op jouw harde schijf. De soorten die dan in je notitieboekje komen zijn meestal iets zeldzamer. Maar dat boekje thuis laten ? Neen, dat mag je nooit doen.

Waar ga je best naar vogels kijken ? Het antwoord is heel simpel. Overal. Want vogels zitten ook werkelijk overal. In natuurgebieden, aan de kust, in de steden, op industrieterreinen, op sportvelden en zo kan ik nog een tijdje doorgaan. En, en dat is heel leuk, ook in jouw eigen tuin.

En daar zou ik beginnen als je je soorten nog moet leren kennen. Want dit heeft toch wel wat voordelen. Eén, je hoeft niet ver te gaan en kan op elk moment je soorten gaan bekijken en zo opslaan op je harde schijf. Twee die soorten komen vaak terug zodat je bij een misser nog een tweede kans krijgt. Drie als het te koud is ga je lekker achter het raam zitten. Een schuilhut met grote luxe.

Opbouwen.

En het is misschien goed om te starten met vogels die je nog al eens gezien hebt. En waarvan je er al een aantal kent. Beginnen met de “gewone” soorten is trouwens zeker een aanrader. Als je die onder de knie hebt dan zal je bij het zien van een nieuwe soort zeggen “hé, die ken ik nog niet”. Dus leg een papier op de vensterbank en zet er je verrekijker langs. En probeer deze week eens een lijstje te maken van al de soorten die in je tuin zitten. Je zal verbaasd zijn hoeveel verschillende dat zijn.

Ken je al die soorten nog niet ? Dan leg je er je vogelgids ook bij. Hoe je die soorten kan herkennen ? Door ze te bekijken. Als je een vogel ziet blijf je zo lang mogelijk kijken en noteer je alles wat je ziet heel nauwkeurig. Laat je vogelgids maar liggen. Dat is voor later. Eenmaal als je alle kenmerken hebt opgeschreven (of als de vogel is gaan vliegen) dan pas halen we de vogelgids erbij. Als je de familie weet waartoe je vogel behoort dan ben je al een stukje verder. Dan ga je op zoek naar de vogel die je denkt gezien te hebben. Gevonden ? Dan ga je alles nog eens controleren. Overloop alles wat je opgeschreven hebt nog eens met wat er in de vogelgids staat. Niet enkel de tekening, maar ook de tekst. Je zal verbaasd zijn hoe snel je op die manier vogels gaat leren herkennen. En als je eentje mis hebt of niet kan vinden. Niet erg. Dat zal nog wel vaker gebeuren. Maar hoe langer, hoe minder. Zeker als je goed blijft oefenen.

Tuinlijst.

Tegen volgende week heeft iedereen een lijstje met vogels die hij of zij in de tuin heeft gezien. Je bent dan begonnen met je eerste lijstje. Je eigen tuinlijst. Vaak met heel wat “gewone” soorten als die al bestaan in de prachtige wereld van de vogels. En let op, want ook zeldzame dwaalgasten durven al eens in een tuin neerstrijken. Wat gedacht van deze roodkeelnachtegaal die vorig jaar in Nederland een massa vogelkijkers naar een tuintje in Hoogwoud deed snellen. Ze blijven onvoorspelbaar.

 

 

Heel vaak als ik met vrienden op pad ben die niet zo veel met vogels bezig zijn als mijzelf krijg ik gegarandeerd de vraag “hoe ken jij toch al die vogels ?”. En dat meestal nadat er eentje over ons is gevlogen en ik dadelijk met een naam op de proppen kom voor die voorbijvliegende flits.

Heel veel mensen denken dat dit een krachttoer is met de allures van een illusionist die telefoontjes krijgt vanuit Las Vegas om zijn onwerkelijke kunsten te gaan opvoeren. Maar niets is minder waar. Iedereen met een stel hersenen (en dat is toch gelukkig nog de meerderheid van de bevolking) kan dezelfde prestatie leveren. Niet dadelijk, vanuit het niets. Maar door zich te focussen op een onderwerp.

Goal.

Mijn neefje van twaalf kan tijdens een voetbalwedstrijd op TV tussen twee ploegen waar ik het bestaan nog niet eens van wist alle spelers met naam en voornaam benoemen. Hoe hij dat doet ? Omdat hij zich enorm interesseert in de sport voetbal en hij al deze spelers heeft bestudeerd en nu al hun uiterlijke kenmerken, speelstijlen en de manier hoe ze hun goal vieren heeft opgeslagen op zijn harde schijf. Ofwel zijn hersenen zoals mijn dokter dat ook noemt. Zo zullen heel wat lezers de man op de foto bovenaan dit artikel denkelijk wel herkennen. Waarom ? Hij zit om heel wat harde schijven. En blijkbaar ook die van jou.

Messi, dat lukt nog net voor mij.

En in het dagelijkse leven doen wij niet anders. Als we een bekende tegenkomen moeten we ook niet eerst een naslagwerk bovenhalen of onze foto’s op onze smartphone overlopen om te weten wie dat nu is. Mensen die we kennen staan ook op onze harde schijf. En op het moment dat we ze tegenkomen gaat je brein al die info razendsnel overlopen en na het checken van alle kenmerken ons doorgeven wie we nu zien.

Map vogels.

Het verschil tussen mij en mijn niet-zo-vaak-vogelkijkende vrienden is dat op mijn harde schijf een map staat met daarin al de kenmerken van heel wat vogels. En als ik er eentje zie voorbij vliegen dan gaat mijn brein even in die map kijken. En vaak zit die soort er dan al in. Bij een beginnend vogelkijker zit er nog niet zo veel in die map. Maar als die map er al is dan ben je alvast op de goede weg.

En je zal merken dat als je eenmal bewust die map gaat beginnen vullen je heel snel vogels gaat leren herkennen. Je moet alleen de juiste methode kennen waarmee je snel en efficiënt je harde schijf kan voorzien van vogeltjes-info. Maar daarover later meer.

Deze zit op de meeste mensen hun harde schijf. Roodborst.

Deze denkelijk iets minder. Aasgier.

Waarom komt hij nu af met aardrijkskunde ? Hoor ik jullie luidop denken. Want topografie is toch het aanduiden van plaatsen en locaties. Neen, het gaat hier over de topgrafie van vogels. Niet waar ze zitten. Maar waar alles zit en hoe je wat waar zit noemt. Oei, dat is misschien wat ingewikkeld uitgedrukt. En denkelijk vrezen jullie dat de weg naar het birdaholicschap hier gaat doodlopen. Zoveel termen en waarvan we de meeste nog nooit gehoord hebben. Maar geen paniek. Topografie is noodzakelijk om vogels te leren herkennen. Maar echt niet zo moeilijk.

Onderdelen.

Het is zeker niet de bedoeling dat je al deze delen van een vogel gaat studeren en van buiten leren. Dat is zinloos. Want je zal merken dat je deze termen snel onder de knie (die zit bij een vogel boven de tibia) zal hebben. Want je hebt bij heel wat andere thema’s dat al lang geleerd. En dit zonder dat je ’s avonds uren hebt moeten studeren met een dik boek onder een klein bureaulampje. Kijk maar even rond in de kamer waar je zit en noem maar een aantal dingen op die je ziet. Het lijstje zal heel lang zijn. Heb je dit moeten studeren ?

Of misschien ben je een autokenner ? Ik alvast niet. Als mijn garagist zegt dat de schokdemper stuk is weet ik niet of ik in de koffer of onder de auto moet gaan kijken. Maar mensen die wel interesse hebben in auto’s of er zelf aan werken kunnen zonder nadenken alle delen van hun wagen opnoemen en aanduiden.

Bij vogels is dat net hetzelfde. Door telkens als je een vogel ziet deze topografie te gebruiken om de kenmerken die je ziet te beschrijven zal je heel snel alle termen leren. Zelf heb ik alles geleerd door elke keer als ik ’s avonds mijn vogelgids uit de kast nam de tekening op de binnenkant van de omslag te bekijken en alle termen even te overlopen. En dan pas ging ik verder lezen of op zoek naar die onbekende soort die ik die dag had gezien. Dit minuutje zorgde ervoor dat ik vrij snel weg was met al die vreemde termen.

En zo weet je alvast dat in een goede vogelgids de topografie moet worden voorgesteld. Meestal op één pagina zodat alles overzichtelijk bij elkaar staat.

Buitenspel.

En nu moet je niet verwachten dat je de volgende keer als je een vogel ziet je plots alle delen perfect kan aanduiden. Het beestje gaat trouwens niet zo lang blijven zitten om dit toe te laten. Heb geduld en blijf volhouden en vooral herhalen, kijken, bekijken en nog eens herhalen. En dan komt het vanzelf.

En dan komt ooit het moment dat je aan iemand kan uitleggen wat nu eigenlijk de handpenprojectie is. Voor mij de buitenspelregels van de topografie bij vogels. Iedereen weet dat het bestaat, maar het even uitleggen aan een leek. Ho maar.

Even opletten. De handpenprojectie is het deel van de handpennen dat in zit voorbij de rest van de vleugel, dat is samengesteld door de armpennen en de tertials, steekt. Simpel nietwaar ? Weerom, geen paniek. Zoek alle delen even op in je vogelgids en je bent al goed bezig om die topografie onder de knie te krijgen.

Verschil in handpenprojectie bij tjiftjaf en fitis.

Elke hobby vraagt een investering en dat is bij vogels kijken niet anders. Maar in eerste instantie kan je de eerste stappen in de wereld van birdwatching doen zonder veel onkosten te doen. Want het meest noodzakelijke hulpmiddel heb je altijd bij je. Je ogen.

Leren bekijken.

Meestal start elke vogelkijker zijn hobby met de verwondering bij het zien van één van onze gevederde pareltjes. En dan is de vraag “welke soort is dat nu” nog niet echt aan de orde. Het is pas als je je gaat verdiepen in die kluwen van soorten dat je dit gaat proberen te weten te komen. Als je je ogen trouwens goed de kost geeft dan zal je elke dag plots ontdekken dat er overal vogels voorkomen. Ze zitten echt op elke plek waar je langskomt. In je tuin, langs de autostrade (tot ergernis van de passagier langs jou), op je werk, tijdens het winkelen en noem maar op. En om dat vast te stellen heb je dus enkel je ogen nodig. Maar wat belangrijk is, je moet je kijkers die ook optimaal weten te gebruiken.

Want tegenwoordig vergeten we heel vaak te kijken. Alles moet tegenwoordig snel gebeuren en opgediend worden zodat de inspanning zo klein mogelijk is. Iets zien gebeurt kort en wordt dan ook heel dikwijls snel weer van ons netvlies gewist voor het echt wordt opgeslagen. Als je vogels wil gaan kijken dan zal je dit gedrag drastisch moeten aanpakken. Je zal moeten leren be-kijken en niet meer snel snel kijken. Bekijken, observeren en vooral alles goed opslaan op je harde schijf die ook wel eens de hersenen worden genoemd.

Observeren.

Want naar die vogel kijken en vaststellen dat het een mooi beestje is (waar trouwens totaal niets mis mee is) zal niet meer genoeg zijn. Want eenmaal het virus bij je is binnen gedrongen dat de birdaholic in jou zal wakker maken wil je bij het zien van een vogel altijd maar meer weten. Om te beginnen welke soort je nu hebt gezien. En dan is kijken niet genoeg. Dan ga je moeten bekijken en goed observeren.

Wat ga je allemaal bekijken ? Welke kleur heeft dit vogeltje en waar zitten al die kleuren ? Hoe groot is dat beestje en welk is zijn vorm ? Welke dingen vallen op ? En je gaat merken dat je steeds meer op details gaat letten. Is die oogring nu wit of geel ? Is die onderstaart gestreept of niet ? En je gaat ook na een tijd ook dingen bekijken die je gaan helpen om de soort te determineren (voilà, dat woord is er uit). Welk gedrag vertoont die vogel ? In welke omgeving heb ik hem gezien ? En in welke tijd van het jaar was dat ? Allemaal dingen die je nadien gaat nodig hebben om de juiste naam op het juiste beestje te plakken.

“Dat gaat nooit lukken” hoor ik je al denken. Maar is dit nu echt zo moeilijk ? Neen, dat lijkt alleen maar zo. Als je de juiste methode leert en het goed aanpakt ga je merken dat je heel snel veel soorten gaat leren herkennen. Je zal het op dit moment misschien nog niet geloven. Maar toch is het zo. Ik deed de test al eens in een aantal klassen van het lager onderwijs. En ondanks dat ze nog nooit zo gericht naar vogels hadden gekeken en niemand vogels kon herkennen toen ik aan mijn les begon slaagden ze er toch in om feilloos soorten als grote bonte specht, kanoetstrandloper en boomvalk netjes op naam te brengen.

Juiste keuze.

Toch nog even een aandachtspunt. Je moet wel opletten dat je leert wanneer je iets moet bekijken en wanneer je naar iets even mag kijken. Ik geef een concreet voorbeeld. Na een reis met (wat dacht u) veel vogeltjes bracht ik een heleboel foto’s mee naar huis. Toen ik die samen met mijn vrouwtje overliep moest ik heel duidelijk kiezen. Bij welke had ik enkel even gekeken en bij welke had ik het onderwerp goed bekeken ? Weet jij het ?

Cubaanse schonen.

Cape May Warbler

 

 

Ik geef het toe. Ik ben verslaafd aan vogels. En daar ben ik heel blij mee. Want vogels kijken is voor mij een uit de hand gelopen hobby die mij uren en uren kan bezig houden.

Wat ooit begon met een vogelgids die ik kreeg van mijn ouders is uitgegroeid tot een boeiende, fascinerende en vooral super-plezante bezigheid. Bijna al mijn vrije tijd spendeer ik met het zoeken, kijken, determineren, noteren, oplijsten, onderzoeken,… van vogels.

En mijn doel is om zoveel mogelijk mensen te laten kennismaken met die hobby. Zodat ze ook de fun leren kennen van alle aspecten van birdwatching. En er zijn opties in overvloed. Honderden kilometers rijden om die speciale dwaalgast te gaan bekijken (die dan soms al vertrokken is naar andere oorden), uren in een ongemakkelijk houding in een te klein schuiltentje zitten om die ene soort op foto te zetten, akelig vroeg uit je bed kruipen om de zang te horen van de eerste soorten die van hun verre overwinteringsgebieden terugkeren, ’s nachts omringd door duizenden steekbeestjes een glimp opvangen van een nachtactieve jager. Dat moet toch bij iedereen als muziek (of in dit geval vogelzang) in de oren klinken.

Ga je mee de uitdaging aan ? Durf je de sprong wagen ? Dan zal ik jullie overladen met informatie, tips, leuke weetjes en alles wat nodig is om de eerste stappen te zetten. Stappen die je bij elk bericht dat je leest dichter brengen bij je transformatie naar wat ik al jaren ben. Een echte birdaholic.

Join the ride…