Kwak.

Als je een vogel hebt kunnen bekijken, zijn kenmerken genoteerd en je wil starten met opzoeken in je vogelgids (die je ondertussen zeker al gekocht hebt). Dan zal je merken dat de vogels daarin in groepen per families staan. Dan zou het handig zijn om te weten bij welke familie de vogel hoort die je net gezien hebt. Dat maakt je speurwerk alvast iets eenvoudiger.

Daarom zal ik wekelijks één van die families aan jullie voorstellen.

Grondelen.

En we beginnen met de eenden. Beter gezegd de grondeleenden. Want zoals je zal merken als je je vogelgids openslaat dat de eenden nog eens zijn opgedeeld in verschillende groepen. En eentje daarvan zijn de grondeleenden. Die… grondelen. Of wat had u gedacht.

Ze zoeken hun voedsel door hun kop onder water te steken of (iets meer moeite) met hun staart omhoog als een soort boei rond te dobberen. Terwijl ze onder water de bodem afzoeken naar voedsel. Dat noemen ze dus grondelen.

De wilde eend, één van de meest voorkomende grondeleenden (foto Roger Heulsen)

Ringetje.

Eenden zijn niet dadelijk de meest geliefde groep bij de vogelkijkers. Sommigen laten ze zelfs volledig links liggen of drijven in hun geval. Eén van de redenen is dat het niet altijd duidelijk is of het nu een wild exemplaar is of een ontsnapte vluchteling. En die tellen op je lijstje niet mee. Daarom worden zeldzame eenden ook altijd aan een grondige controle onderworpen. Geen kweekring, geen beschadigde veren, geen perk-eendjes-gedrag ? En dan nog blijven er heel wat collega vogelaars twijfelen. Voor mij dus één van de meest onderschatte groepen in vogel-land. Want zeg nu zelf, er zitten toch beauty’s tussen. Het enige lelijke eendje dat ik ken heeft dan ook vier wielen.

Zomertalingen komen nu terug, dit is toch een schoonheid (foto Bart Verstraete)

Poseren.

Als beginnend vogelaar zijn eenden trouwens dankbare soorten. Ze zitten meestal op een voorspelbare plek. Elke grote plas of vijver heeft wel een voorraadje zitten. Ze blijven vaak lang dobberen. Soms wel met hun kop in de veren als ze een dutje doen. En dan is het even geduld hebben. Dus ideaal om te oefenen op onze methode. Zoek een locatie waar wel wat eendjes ronddobberen. Zet je lekker aan de waterkant en begin te kijken en bekijken. Noteer mooi alle kenmerken die je ziet bij een bepaalde soort. En als dat gedaan is zoek je ze op in je vogelgids. Zo leer je je duikeenden heel snel allemaal kennen.

De mannetjes zal meestal wel vlot gaan. Die zijn op dit moment op hun mooist en pronken met al hun mooie kleuren en sierveren. De dames dat is een ander paar mouwen. Die zijn veel minder opvallend omdat ze binnenkort goed verborgen de eitjes moeten uitbroeden terwijl vader zorgeloos blijft verder pronken. In het najaar wordt het nog iets moeilijker want dan gaan alle eenden in rui. Ze verwisselen hun veren en doen dit zo snel dat ze een tijdje helemaal niet meer kunnen vliegen. En op zo een moment val je best niet te veel op. Dan lijken er plots allemaal wijfjes rond te zwemmen. Dan ze op soort brengen is een hele klus.

Wijfje wintertaling, iets moeilijker om te determineren (foto Fred Vanwezer)

Jaarlijst.

Dus als je je missie om birdaholic te worden wil verderzetten gaan we op zoek naar grondeleenden. In mijn vogelgids (ANWB) staan er 7 soorten in die iedereen kan spotten. Wilde eend, krakeend, pijlstaart, slobeend, smient, wintertaling en zomertaling. Deze staan zonder twijfel eind dit jaar alle zeven op onze jaarlijst. En wie weet doen we er als bonus nog een Amerikaanse smient of een blauwvleugeltaling bij. Hopelijk dan wel zonder een ringetje.