Vogels hebben de vervelende gewoonte om te gaan vliegen. Meestal op het moment dat ik ze graag had willen bekijken. Zo hadden we dan ook al de raad gegeven om als je een vogel ziet deze eerst zo lang mogelijk te bekijken. Want je vogelgids uit je rugzak nemen en er even in bladeren is soms voldoende om je geliefkoosde onderwerp kwijt te spelen. Daarom ga ik ook graag in groep vogels kijken want dan kan je altijd afspreken dat iemand het beestje in de kijker houdt of volgt als hij wegvliegt terwijl de rest notities neemt of al kan opzoeken over welke soort het gaat.
Dip.
Maar het wordt nog frustrerender als je na een behoorlijke inspanning of rit tot de vaststelling komt dat die bepaalde zeldzame dwaalgast het nodig vond om te vertrekken voor jij er was. Vooral een fenomeen dat twitchers die al eens een lange afstand durven rijden om een soort te zien meemaken. En zo een misser noemen ze dan een dip. Afgeleid van het Engelse woord dippen (niet verwarren met de Engelse naam voor een waterspreeuw).

In Engeland kan je dus een dipper dippen.
Lege paal.
Legendarische dip’s van mij is die van een giervalk die werd ontdekt in het noorden van Nederland. Een trip van iets meer dan 300 km voor mij. ’s Morgens bij dag en dauw vertrekken om na goed 3 uur rijden aan te komen met zicht op een weide met een lege weidepaal waar de majestueuze valk de dag ervoor nog had opgezeten. Op zo’n momenten kan het zijn dat je jezelf even afvraagt of je wel de juiste hobby hebt gekozen. Tot er even later bij een opkomende zon een paartje grutto’s even opvliegen en fanatiek een showtje weggeven boven het met dauw bedekte weiland. Dan ben je weer zeker. Vogels kijken is een super hobby. Zelfs met af en toe een stevige dip.

Bedankt voor deze interessante mail
Groet Francien Jacobs
Verstuurd vanaf mijn iPad
>
LikeLike
Mijn meest frusterend gegeven is de Forsters stern in België. 7 keer een poging gedaan wegens die dag gezien in Zeebrugge. 7 keer is de vogel niet terug verschenen. Nooit gezien dus.
LikeGeliked door 1 persoon