Het is duidelijk dat de griel een rare kwast is. Het gaat om de enige vertegenwoordiger van deze groep in Europa. Op andere continenten kan je wel andere soorten tegenkomen. Maar die blijven meestal aan hun kant van de grote waters.
Door de grote kop met in verhouding heel grote ogen die dan nog eens knalgeel zijn zal je deze soort niet snel verwisselen met iets anders. Eigenlijk is het een speciale verschijning die zijn gelijke niet echt kent bij ons. Zijn kenmerkend gedrag van stokstijf te blijven staan of gehurkt te gaan zitten doen daar nog een schepje bovenop.
De griel broedt ten zuiden en oosten van onze regio. En komt dan hier ook tot op heden enkel voor als dwaalgast. In Nederland was het ooit een broedvogel in de duinstreken. Maar dat is al heel lang geleden. Er zou in 1957 nog een laatste melding van een broedgeval zijn. In België en ook Duitsland was hij toen al lang verdwenen.
Hij is vooral in de schemering en ’s nachts actief (daarom die grote ogen). En dan kunnen ze vrij luidruchtig zijn met geluiden zoals een klaaglijk kuur-lie of kei-juu of een vibrerend scholekster-achtig puuie-wie-wie en een luid herhaald koerr-ie.
Zelf had ik het geluk om een aantal jaar geleden eentje te mogen bewonderen vlak in mijn buurt. Het beestje had de bewerkte akkers verkeerdelijk ingeschat als een wijdse steppe. En liet zich zittend een hele tijd mooi bekijken. Een schitterende ervaring.
“Mijn” griel, in de schemering.
iedereenbirdaholic 