Batumi rocks! (4)

Dag 3: Druk in het stadpark

(dinsdag 6/9/2022)

De dag begon zoals hij geëindigd was, met regen. De groep (deels, want de eerste slachtoffers van het lekkere eten dat blijkbaar een stimulans was voor de sluitspieren waren al een feit) ging opnieuw op pad. Bestemming was het stadspark van Batumi. De naam was een zware overschatting van een schamele groene zone met een korte grasmat met hier en daar wat bomen en struiken. Gevolgd door een kale strook met dennen in het verlengde van de kust. Niet echt de keuze die je zou verwachten als leek in het vogels kijken. Maar onze gids en ook wij wisten beter. Dit was de enige plek voor een doortrekkende vogel om te gaan schuilen. Iets wat de voorbije nacht zeker de enige optie was, want het had de ganse nacht oude wijven geregend. Stortbuien en stevige wind. Hier moesten veel vogels zitten. Wat ook zo was.

Nachtzwaluw, dwergooruil, draailhalzen, noordse nachtegaal en massa’s zangvogels. De gekraagde roodstaarten en de grauwe klauwieren zaten als het ware schouder tegen schouder in de weinige struiken en boompjes die er nog stonden. Verrassing van de dag (en misschien wel van de reis) was een opgestoten kwartelkoning op het gazon. De regenbuien deerden ons niet. Elke struik en elke boom zat vol met vogels. Wat een feest! En dan moest het topmoment van de dag nog komen.

Na weer een stevige bui en een tijdje schuilen onder weer een ander afdakje besloten we om terug te keren naar ons verblijf. Tijdens de rit omhoog merkten we, vanuit ons busje, dat er toch wel veel beweging was in de vallei. Tussen de bomen en huizen door zagen we regelmatig roofvogels vliegen. Van een maaltijd kwam weinig in huis. Want vanaf ons balkon waren we getuige van een waar spektakel. Vlak voor ons trokken honderden, neen duizenden, roofvogels voorbij. De laaghangende wolken in de bergen dreef hen de vallei in. Op ooghoogte konden we wespendieven bewonderen in vol ornaat. Alle kenmerken om de leeftijden en het geslacht te bepalen (die Bas ons al tijdens een presentatie had getoond) konden we hier live bekijken. Je had het gevoel dat je de vogels als het ware kon aanraken. Voor onze ogen zagen we de stroom veranderen in een zuil van roofvogels die op een voor ons onbekend punt dan weer veranderde in een nieuwe stroom. De zwarte wouwen waren ook van de partij. Afgewisseld met een net onder ons balkon voorbij cirkelende steppebuizerd. Elke kiekendief die verscheen werd door Bas (een hariers-fan) enthousiast onthaald en op soort gedetermineerd.
De kenmerken lagen dan ook voor het grijpen. De vijf visarenden die voorbij trokken namen we er graag bij. Een onwezenlijk schouwspel dat nog heel lang op mijn netvlies gaat blijven staan.

Die dag, met toch nog regelmatig regen en veel wolken, telde men op ‘Station one’ meer dan 36.000 wespendieven. Waarvan denkelijk een groot deel langs ons balkon passeerde.

Volg ons avontuur op mijn blog. Dag per dag.
Next post: ‘Dag 4 – Overdosis’

Foto’s: Jan Pelckmans