Daar komen de loodjes

Langzaam, dat is het kernwoord voor mijn Limburgse jaarlijst vanaf nu. Met de 200 soorten binnen handbereik wordt het nu krasselen, zoeken en snel reageren. Elke melding van een ontbrekende soort is het signaal om binnen de kortste keren in mijn wagen te springen en er naar toe te rijden. Benieuwd of mij dat gaat lukken. Alvast spannend.

Op mijn lijstje staan eigenlijk geen makkelijke soorten meer. Kerkuil? Misschien, maar hij moet zich wel tonen of minstens laten horen. Matkop? Die lijken wel volledig verdwenen uit Limburg met maar een handvol waarnemingen. Kluut? Die zal wel eens passeren, maar de vraag is of ik er dan bijsta. Dus denkelijk is dit de laatste post met een reeksje nieuwe jaarlijst-soorten. De laatste…

Nr. 186 – Wespendief

De melding van een witwangstern in Koningssteen deed mij mijn wekker extra vroeg zetten. Om iets na 6 uur stond ik al in Kessenich. Zingende veldleeuweriken, tikkende roodborsttapuiten en een eiland vol visdiefjes die hun handen – of eigenlijk vleugels – vol hadden met het wegjagen van een op hetzelfde eilandje broedend paartje kleine mantels. Maar geen witwang te zien. Shit happens. Een bezoekje aan mijn favoriete kijkhut in De Luysen leverde ook geen nieuwe jaarsoort op. Wel boomende roerdompen, een mooi te bekijken koekoek en twee Nederlandse fotografen – natuur laat ik er even af – die een hilarische discussie hadden over de determinatie van een meerkoet die vlak voor de hut zich zat te poetsen. Over fototoestellen wisten ze alles, voer vogels blijkbaar iets minder. Tijdens het wegrijden zag ik een hoog cirkelende roofvogel. Altijd de moeite om even te bekijken. Het bleek een wespendief. Hij was zelfs zo vriendelijk om deze determinatie kracht bij te zetten door even te ‘vlinderen’ (nvdr – in de vlucht slaan ze tijdens hun balts met hun vleugels tegen elkaar).

Nr. 187 – Kwartelkoning

Dankzij een tip van een collega vogelkijker – bedankt Simon – wisten we dat er een kwartelkoning was aangekomen in het Schulensbroek. Daar broeden ze sinds een paar jaar en daarom is dit de plek om deze soort te spotten. Hoewel, dat is de verkeerde woordkeuze. Deze stiekemerd zien is een titanenwerkje. Maar horen, dat lukt wel. Daarom reden we met bijna ons ganse groepje naar Schulen. Nog maar net in het gebied hoorden we al kort de kwartelkoning roepen. Toch deden we nog een kort wandelingetje langs het meer. Momenteel kan dit altijd leuke extra’s opleveren. Terug bij de doorgegeven locatie kregen we een mooi concertje van ‘crex crex’, die luid en duidelijk zijn Latijnse naam bleef roepen. Een foto moet ik jullie schuldig blijven. Poseren staat niet in zijn woordenboek.

Nr. 188 – Wilde zwaan

Ik zag er al eentje in Herbricht. Maar die zat net aan de verkeerde kant van de Maas. Nu werd er een koppel gezien in Peer. Niet zo heel ver van mijn werk. Dus besloot ik om na mijn dagtaak naar daar te rijden. Het bleek een uitgestrekt landbouwgebied te zijn met wat grote weides. Op de gemelde locatie zaten een groep grauwe ganzen met wat nijlganzen. De vogels zouden toch niet gevlogen zijn? Mijn vrees was onterecht. Achter een heuveltje zag ik plots twee kopjes met zwart-gele snavel op een slanke nek. Ze zaten er nog en lieten zich goed bekijken. Wel ver, maar heel duidelijk.
De vraag of het echt wilde vogels waren werd uiteraard gesteld door verschillende vogelkijkers. Want als je in Vlaanderen zwemvliezen aan je poten hebt en kwakt, dan moet je bewijzen dat je wel degelijk een vrije vogel bent. Toen iets later alles opvloog om een mij nog onbekende reden. Gingen ook de twee wilde zwanen op de wieken. Statig en sierlijk tegelijk. Ik was overtuigd. Dit waren wilde wilde zwanen.