Rond gerond

Wie mijn blog al even volgt, weet dat ik een fan ben van ronde getallen. Daarom was mijn 220ste soort voor dit jaar in Limburg eentje waar ik een dubbel vreugdedansje – figuurlijk, want mijn dansmoves zijn even sterk als die van een oranje staatshoofd in Amerika – voor zou doen.

Nr. 220 – Bokje

Met nog drie ‘haalbare’ vogels op mijn lijstje met doelsoorten, was de info die ik kreeg van een lokale vogelkijker in Zonhoven zeer welkom. Hij wees mij een locatie aan waar hij regelmatig bokjes zag. De bestemming voor onze weekenduitstap lag dan ook heel snel vast. Deze kleine snipachtige is niet zo makkelijk te zien. Hij heeft de gewoonte om zich liever te verstoppen dan weg te vliegen. Als hij actief is, dan doet hij dat op een slinkse manier, liefst in een rietkraag. Het bleef dus een uitdaging om deze soort bij te schrijven op mijn jaarlijst.

Samen met Gert en Simon deed ik een poging. Het duurde wel even voor we er eentje konden opstoten. Hij vloog vlak voor mij op uit een stukje riet. Maar deze waarneming was heel kort en niemand van ons drie kon goed de kenmerken zien. Gert had het beestje zelfs helemaal gemist. Maar de manier van opvliegen – pas als je er heel dichtbij bent -, de stille vlucht en de rechte lijn deden ons toch sterk vermoeden dat we ons eerste bokje van dit jaar hadden gespot. Watersnippen vliegen meestal roepend op en dit in een zig-zagvlucht. Gelukkig kregen we iets later een groepje in de kijker dat op de grond zat. De warmtekijker die Gert gebruikte had hen verraden. Maar zelfs dan was het niet makkelijk. Toen ze opvlogen zagen we duidelijk dat het een vijftal watersnippen waren met daartussen twee kleinere exemplaren. Nu waren we zeker. Nummer 220 was binnen. Ook Simon kon een rond getal afvinken met zijn 200ste soort voor dit jaar in Limburg.

Nieuwe wind

Vrijdagavond stond er – wat mij betreft – weer een van de leukste momenten van het jaar op mijn programma. De samenkomst voor Limburgse vogelkijkers georganiseerd door de LIKONA Vogelwerkgroep. Hier hebben sinds vorig jaar een aantal nieuwe bestuursleden de fakkel overgenomen van het ‘oude’ bestuur. Zonder afbreuk te doen aan de prestaties van hun voorgangers, doen ze dit met een aanstekelijk enthousiasme. Zo aanstekelijk dat ik ook lid ben geworden van deze leuke bende. Naast tal van activiteiten organiseren ze dus jaarlijks een avond waar heel wat leuk nieuws te rapen valt over het voorbije vogelkijkertjes-jaar. Resultaten van trektelposten, ringwerk, oproep voor tellers van broodnodige projecten, een ondertussen beruchte kwis en als kers op de taart een hoofdspreker die iets te vertellen heeft over vogels in Limburg.

Deze keer was het een dikke kers. Koen Leysen kwam op zijn ongeëvenaarde wijze een prachtig en vooral inspirerend verhaal vertellen over zijn loopbaan als vogelkijker gekoppeld aan een geweldig gebied waar hij enorm veel uren doorbracht: het Schulensbroek. We werden meegenomen in een meeslepend epos over wilde zwanen, roodborsttapuiten, middelste jagers, boze jagers, veldleeuweriken en kwartelkoningen. Met een foto uit een wel heel oude doos als afsluiter bracht Koen een positieve boodschap dat natuurherstel wel degelijk het verschil maakt. Iedereen die voor deze lezing met een zwaar gemoed rondliep en het idee dat de natuur voorgoed verloren was, ging terug naar huis met een pakje hoop dat het nog lang niet zo ver is. Waar een wil is, kan een weg plaats maken voor prachtige natuur.

Dankzij deze bende leuke mensen en hun acties heb ik mij alvast voorgenomen om weer wat steentjes extra bij te dragen aan die natuur. Hoe? Dat hou ik nog even voor mezelf.

Muizentijd

Ondertussen ga ik wekelijks toch een paar keer op pad met mijn muisjes. Met acht torenvalken en drie buizerds voorzien van een ring mogen we niet klagen. Maar het is al duidelijk geworden dat er veel minder roofvogels te vinden zijn in de Zuid-Limburgse akkers dan de voorbije jaren. Een slecht broedseizoen en een lege landbouwwoestijn zijn volgens mij de hoofdredenen hiervoor. Maar we gaan er voor. Met de vangsten van begin dit jaar erbij zit ik op 25 torenvalken – waarvan drie terugmeldingen – en 10 buizerds. Daar gaan er zonder twijfel nog heel wat bijkomen. Mijn muizen hebben dit trouwens bevestigd en beloven hun uiterste best te doen.

Daarnaast blijf ik gaan voor een zo lang mogelijke Limburgse jaarlijst. 220 is dan wel een mooi rond getal. Maar 222 vind ik ook wel aantrekkelijk. Twee soorten