Diperdedip hoera

Op woensdag werden de ringwerken opgeschort. Samen met Gert en Pierre planden we een trip naar onze Belgische kust. Daar was een mega (zeldzame soort die is gevonden) gespot, de kleinste strandloper. Een Amerikaanse dwaalgast. Pas de tweede waarneming voor België en voor mij een nieuwe lifer en dus ook een extra soort op mijn Belgische lijst. Dat hij de avond ervoor om 22u nog was gemeld terwijl hij zich zat te poetsen gaf ons hoop op een goede afloop.
Wisten wij veel dat het heel anders zou lopen. Bij aankomst zat de kijkhut aan het plasje waar onze doelsoort al een aantal dagen verbleef al stevig vol. Het was wat drummen om naar buiten te kunnen kijken. De camera’s en telescopen stonden er jammer genoeg opvallend rustig bij. Voorlopig nog geen kleinste te zien. Maar er was hoop, want de andere dagen dook hij soms ook pas later in de ochtend op. Maar de klok tikte langzaam maar zeker door. Na een paar uurtjes naar het plasje turen zonk de moed ons stilletjes in de schoenen. Vermoedelijk was de poetsbeurt niet zijn avondritueel om te gaan slapen, maar een voorbereiding om die nacht zijn reis verder te zetten.

Het risico van het kiezen voor een latere golf-twitch. Ik ben dan ook een amateuristische twitcher. De échte laten op het moment dat er zo een mega opduikt alles vallen en springen dadelijk in hun auto. Ze arriveren dan wel op het drukste moment met in dit geval nog veel meer volk in de kijkhut, maar de kans dat ze die kleinste strandloper mogen afvinken is redelijk groot. De bende die wat langer wacht, waar ik dus bij hoor, vist regelmatig achter het net. Dippen noemen ze dat. Stevig deze keer. We reden, wel na een lekkere portie mosselen op de Blankenbergse dijk, zonder onze kleinste strandloper naar huis. Die vloog ondertussen elders rond, zich van ons geen zier aantrekkend. Zoals het hoort. Some you win, some you lose…

Dan maar een grote

Vrijdag gingen de netten dan weer open. Hopelijk werd mijn dip van woensdag hier goedgemaakt. Wel, dat was wat mij betreft het geval. Het is duidelijk dat de trek van de bosrietzangers stilaan voorbij lijkt. Ik ving er nog acht. De kleine karekieten daarentegen deden het met 47 exemplaren prima. Vermoedelijk ilossen ze elke nacht ergens een bus in de buurt. Want veel riet moet je hier niet gaan zoeken. Voor het eerste rietveld van wat betekenis moet je toch al gauw 8 kilometer overbruggen in vogelvlucht. Dus elke rietvogel die ik hier vang is er eentje die op weg is naar zijn of haar overwinteringsgebied. Dat geldt ook voor de blauwborst die ik de eerste rond uit het net mocht halen. Een mooie kers, want die ring ik niet zo vaak. Het was pas de 8ste voor mijn ringplek.
Maar het werd nog beter. Tijdens de tweede controleronde zag ik een grotere vogel hangen in het net achteraan, waar ik met wat olifantengras een zielige poging heb gedaan om een rietveldje na te bootsen. Eerst dacht ik een spreeuw – wat ook leuk was geweest – maar het bleek toch iets anders. Het was mijn tweede grote karekiet ooit. Een heel dikke kers. Tja, als je die kleinste hebt gemist, dan vang je toch gewoon een grote.

Zondag opnieuw aan de slag op de ringplek. Deze keer met Kristof als hulp en het was nodig. Onze eerste voormiddag met meer dan 100 vogels. Het werden er 113. De kleine karekieten namen net geen 50% voor hun rekening (49). Tuinfluiter (15) en gekraagde roodstaart (12) waren ook on the move. De eerste fitissen en een boompieper duwden mijn soortenlijstje naar 27 voor dit najaar. Maar de kers van de dag was een nachtegaal. De tweede voor dit jaar en de 38ste voor de ringplek. Leuk dat deze iconische soort toch af en toe eens passeert en zich dan laat vangen.