Leuk einde, ambitieus begin

Nog vier blaadjes en het jaar is voorbij, dat zegt mijn scheurkalender op het toilet. Tijd om mijn uitdaging die ik begin 2024 in mijn blog uitsprak te beoordelen.

200 soorten in gebieden van Limburgs Landschap

Het begon veelbelovend, maar het doel werd niet gehaald. Dit omdat ik veel te weinig tijd vond om in de prachtige natuurgebieden van Limburgs Landschap te gaan wandelen en vogeltjes spotten. Ik strandde op 125 soorten. Een mager resultaat vond ik zelf. Wel bezocht ik 18 gebieden, sommige maar heel kort en andere een paar keer. De top drie met het meeste aantal vogelsoorten waren Hochter-Bampd (54), Koningssteen (63) en Negenoord (75). Geen toeval dat het alledrie gebieden zijn langs de Maas. Een top-vogelgebied.
De meest waargenomen soort was roodborst (16), gevolgd door een drietal soorten met 14 waarnemingen: houtduif, vink en wilde eend. Leukste soorten waren ijseend, lepelaar (geslaagd broedgeval!), witwangstern en witoogeend.

Mijn voornemen om een autolijst bij te houden bleek ook geen lang leven beschoren. Het kwam dan ook terecht in de lade met de veel beloftes zoals ‘minder eten’, ‘stoppen met roken’ of ‘meer sporten’ die heel wat mensen uitspreken vlak voor nieuwjaar. Het werd een zeer kort en totaal onvolledig projectje. Slecht idee blijkbaar.

De magische kaap

Gelukkig was er nog mijn ambitie om mijn Belgische lijst over de kaap van de 300 soorten te tillen. Want die is wel gelukt. Met een jaarlijst van 186 soorten doe ik het zeker niet geweldig. Wouter, een van mijn vogelmaten, rondde vlot de 200 soorten. Als nieuwkomer in ons groepje werkt zijn gedrevenheid inspirerend.
Maar blijkbaar wierpen onze uitstapjes met ons kwartet vruchten af. Door bewuste keuzes te maken – ook wel twitchen genoemd – kon ik mijn lijst aanvullen met maar liefst 9 nieuwe Belgen. Eentje kwam er gisteren zelfs nog bij: de parelduiker in het verre Wallonië.
Andere nieuwkomers waren blauwe rotslijster, ross’ gans, kleine rietgans (een schaamsoort), aziatische roodborsttapuit, notenkraker, grote grijze snip, grote stern (nog een makkelijke soort die ik nu pas in België kon zien) en struikrietzanger.
Vooral de notenkraker was een topper. Wij hadden de eer om te mogen genieten van een wel erg meewerkend exemplaar dat tot op een tiental meter van ons nootjes kwam zoeken. Een kippenvel-momentje. Ondertussen staat de teller op 306 soorten. Op naar een volgende kaap.

Nieuwe uitdagingen

Hoog tijd om voor 2025 opnieuw plannen te maken. Ik heb nood aan een ‘trigger’ om op gang te geraken. Zo zit ik blijkbaar in elkaar. Daarbij zegt mijn huisdokter – en mijn weegschaal – dat het een goed idee is om meer te bewegen. Vogels kijken en wandelen is dan een ideale combinatie.

Daarom ga ik proberen om ’s morgens regelmatig samen met de zon op te staan en voor dag en dauw ergens vogels te gaan spotten. Met als doel om volgend jaar minstens 200 soorten te zien in ons groene Limburg. Alweer leg ik de lat zo hoog dat ik er vlot onderdoor kan. Maar misschien verras ik jullie en mijzelf wel.

Daarnaast ga ik mij weer eens wagen aan een inventarisatie van een gebied. Bedoeling is om op een wetenschappelijke manier alle broedvogels in kaart te brengen. Daarnaast ga ik de maanden buiten het broedseizoen maandelijks minstens één keer alle vogels noteren op een vaste route.
Het natuurgebied waar ik dit ga doen zijn de Caetswijers in Diepenbeek. Een verborgen parel tussen woonwijken met een mooie vijverketting. Limburgs Landschap voert hier momenteel grote werken uit om zo een prachtig stukje natuur te creëren. En ik wil weten welke soorten dit project in de toekomst gaat aantrekken.

Om vrije tijd helemaal te vullen wil ik ook nog eens zo veel mogelijk tijd doorbrengen op mijn ringplek. Want ook daar is elke soort die ik er zie – of kan ringen – eentje voor de Limburgse lijst. Dubbel op. 2025 is trouwens een belangrijk jaar voor mijn stagair, Kristof. Ik wil hem in de best mogelijke omstandigheden naar zijn eerste examen begeleiden.

Tenslotte probeer ik ook de draad van mijn blog terug op te nemen. Ook hier was mijn inspanning wat ‘geslabbakt’. Wekelijks een tekstje moet toch lukken. Niet?