Jaardoel gekruisd

Toen mijn collega’s mij dinsdag een goed verlof wensten, had ik geen idee dat dit de aankondiging was van twee schitterende dagen. Ze hadden meer dan gelijk deze keer. Want mijn vooropgestelde doel van 200 soorten op een jaar in Limburg is binnen.

Nr. 199 – Slangenarend

Woensdagmorgen stond ik om kwart voor 7 aan de rand van het militaire domein van Helchteren. Hopende op een slangenarend die er toch al een tijdje rondvloog. Nu is daar staan geen straf, integendeel. Roepende kwartels, zeilende zwarte en ‘gewone’ ooievaars, jodelende wulp en een jagende slechtvalk. Een spektakel waar je niet elke dag naar mag kijken. De eerste roofvogels met mogelijk het formaat van mijn doelsoort bleken buizerds. Tot er vanaf de bosrand een bleker exemplaar kwam aanvliegen. Toen deze rover ook nog eens boven de heide ging bidden steeg de adrenaline nog wat meer. Met mijn telescoop kon ik alle twijfels wegnemen. Ik keek naar een slangenarend! Die was dan ook nog eens zo vriendelijk om even later wat dichterbij te komen rondcirkelen. Het blijven prachtige beesten. Elk jaar duiken er wel een aantal op. Meestal tijdens de zomermaanden. Dus ook dit jaar. Nog één soort verwijderd van mijn jaardoel.

Nr. 200 – Kruisbek

Ik was al een paar keer in Averbode en Gerhagen gaan zoeken naar deze soort, maar zonder resultaat. De wijze uitspraak van de vader van Gert had mij de moeite kunnen besparen. ‘Als de renners door Frankrijk trekken, heb je kans op kruisbekken’.
Donderdag was ik op weg naar het Schulensbroek. Maar mijn gezeefde geheugen had er voor gezorgd dat mijn klak thuis nog op de kast lag. Met een op dat moment al stevig brandend zonnetje was op de dijk daar gaan flaneren met mijn uitgedunde haardos geen goed idee. Dus reed ik door naar Averbode om in de koele bossen nog een een poging te wagen om deze vogels met hun gekke bek te gaan zoeken. Voor ik als een kip zonder kop – ook een vogel trouwens, maar die telt niet voor mijn lijst – ging ronddwalen in deze uitgestrekte bossen met maar een paar kruisbekken, keek ik even of ze de voorbije jaren in juli daar waren gezien. Noppes. Tussen april en september nul waarnemingen in dit gebied. Bleek trouwens dat het aantal waarnemingen van deze soort in Limburg wel erg dun gezaaid waren. De soort lijkt wel te verdwijnen.

Het leek een hele klus te worden om kruisbek aan mijn jaarlijst toe te voegen. Maar één waarneming trok toch mijn aandacht. Een groepje van 5 exemplaren op 14 april 2024 door Koen Leysen op een locatie vlakbij. Mogelijk had daar vorig jaar een paartje gebroed en wie weet vonden ze het daar wel zo leuk dat ze dat dit jaar opnieuw hadden gedaan. De plek was een open stuk met aan de rand dennen. Daar had ik nog als eens gestaan. Elke vogel die op of voorbij vloog werd bekeken. Ook de bosrand scande ik voortdurend. Na een uurtje landden er twee vogels in de top van een den. Eentje vloog dadelijk terug weg. Maar de andere begon aan een dennenappel te peuzelen. Met de telescoop kreeg ik een grijsgroene vogel in beeld met een gekruiste bek. Jawel, kruisbek! Een juveniel. Ze vonden hun broedlocatie dus blijkbaar heel leuk. Missie geslaagd!

Challenge 2025.02

Voila, doel bereikt. We kunnen in onze zetel gaan zitten. Of toch niet? Neen, zeker niet. We zijn pas begin juli. Een veelbelovende trekperiode en de daarop volgende winter komen er nog aan. De beste periode van het jaar moet nog komen. Dus doe ik wat ik meestal doe. Ik leg mijn lat zo hoog dat ik er vlot onderdoor kan. Na wat opzoekwerk blijkt dat het hoogste aantal soorten dat gezien werd in één jaar in Limburg 227 is. De gekende vogelkijker Carlo Vanderydt is de gele trui – om in de termen van de tour te blijven – in het Limburgse peleton. Er zijn trouwens maar vijf ‘spotters’ die 220 of meer soorten in één jaar konden bij elkaar sprokkelen in onze mooie provincie. Kan ik dat selecte kransje vervoegen? Ik ga het alvast proberen.

Momenteel loop ik trouwens weer tegen mijn jaarlijkse dilemma aan. Vogels gaan kijken of vogels gaan ringen? Deze week heb ik mijn ringplek terug klaar gemaakt voor het najaar. Elke keer opnieuw begint het dan te kriebelen. Het is een verslaving, net als vogels kijken. Twee gelijkwaardige ‘drugs’, welke kies je dan? Dat de eerste dag al dadelijk een orpheusspotvogel opleverde maakt mijn keuze niet makkelijker. Afwisselen zeker?