Het waren de voorbije weken vogelarme dagen. Mist, regen en een stevige winterprik hielden de waarnemingsmeter op een laag pitje. Hadden de vogels andere oorden, of de vogelkijkers de warme deken opgezocht? Wie zal het zeggen? Het was alvast een opgave om met dat koude en vochtige weer toch naar buiten te trekken. Met vaak een pover lijstje. Zo stonden Gert en ikzelf vorig weekend naar een vijver te turen op zoek naar de nog steeds voor ons onvindbare witoogeend in Schulen. Dat we zelfs de overkant niet zagen was niet bemoedigend. Witoogeendloos terug naar huis dan maar.
Ransuil
Dit weekend ging ik alleen op pad. Wouter werkend, Pierre snotterend en Gert petekind ontvangend, stond op de afwezigheidsattesten. Het werd een stevige wandeling door het vijvergebied van Zonhoven. Schitterend gebied met normaal heel veel vogels, maar niet deze keer. Vrij kalm, maar wel zalig genieten van een mooi landschap. De berijpte bomen en de mist boven de vijvers deden er nog een paar schepjes sfeer bovenop. Het mannetje goudvink dat zich even liet zien was een bonus. Maar heel veel soorten voor mijn Limburgse jaarlijst kon ik niet scoren.
Vandaag bracht ik die lijst op 63 soorten. Dit dankzij de plaatstrouwe ransuil in Alken. Elke winter zit hij – soms met een aantal soortgenoten – in een sierden vlakbij een drukke weg te soezen. Hij was ook nu weer present. Makkelijke score.
Eentje per uur
Ondertussen zijn we ook weer aan ons ringwerk begonnen. Momenteel zijn het de torenvalken en buizerds die we proberen te verschalken. Samen met Kristof ging ik al een paar keer op pad. De muisjes mogen dan mee. Voorlopig mogen we niet klagen. Mijn doel is om één vangst per uur te scoren. We zitten momenteel met 11 exemplaren boven dat gemiddelde. Vier buizerds en zeven torenvalken.
Er zat een terugvangst bij. Een geringde torenvalk van mijzelf. Altijd leuk. Hij werd geringd in 2018 op het nest in een schuur in Oetersloven. Voor mij een van de weinige koppels die niet in een nestkast zaten. Dit paartje had een brede houten balk uitgekozen om hun eieren uit te broeden. Het mannetje dat toen een ring rond de poot kreeg en we nu konden terug vangen is dus al 8 jaar oud. Een sloeber trouwens. Want wij vingen hem op de Chaussée d’Amour in Brustem. Tussen etablissementen voor de dames van lichte zeden. Wel op een vroege zondagmorgen. Dus denkelijk was hij niet op zoek naar betaalde liefde, want de dames sliepen denkelijk nog. Hoewel,… het oude mannetje dat op een raam stond te kloppen hoopte wel dat er iemand wakker was.
iedereenbirdaholic 