Kraantje open

Het werd een drukke week met heel wat uurtjes vogeltjes kijken of ringen. Maar mijn Limburgse lijst bleef netjes op 2015 staan. Wel ging ik over de 4.000 geringde vogels op mijn ringplek en kon ik daar soort nr. 43 voor dit jaar optekenen.

Siberisch

Woensdag gingen de netten nog eens open. Opnieuw gingen we vlot over de 100 vogels. Vooral de tjiffen deden een stevige duit in het zakje. Letterlijk. Tussen al die kleine doortrekkers zat er eentje waar wel heel weinig geel te bespeuren viel. Mijn eerste siberische tjiftjaf voor dit jaar. Altijd leuk.

De dag erna was de doelsoort baardmannetje. Elk jaar komen er wel een aantal overwinteren in onze provincie. De vraag is echter, waar? Riet is een bepalende factor. Het vijvergebied rond Zonhoven leek mij alvast een goed begin. De baardmannetjes vonden van niet. want ik kon er geen ontdekken. Maar niet getreurd. We hebben nog wel even tijd om deze prachtige ‘snorremannen’ aan mijn jaarlijst toe te voegen. Opgeven staat niet in mijn woordenboek.

Sliert

Vrijdag werd er opnieuw geringd. Plots daalden het aantal tjiftjaffen van elke keer meer dan 50 naar minder dan tien. Waren ze bijna allemaal gepasseerd? Maar het hoogtepunt van die dag was niet in mijn netten te vinden. Op mijn app met waarnemingen kreeg ik de ene na de andere melding van voorbijtrekkende kraanvogels. De dag ervoor was het al begonnen. Zou ik er ook zien? Het was mijn lieve echtgenote die ze ontdekte. ‘Kom eens kijken hoeveel vogels er aan komen vliegen!’ hoorde ik haar roepen. Het ringwerk moest even wachten en ik stormde naar buiten. Een enorm lange sliert roepende kraanvogels was mijn beloning. Ik telde er zeker 350. Maar denkelijk waren het er nog veel meer. Deze soort blijft bij mij elke keer weer zorgen voor een stevige opstoot van adrenaline.

Kleurenpaletje

Zaterdag bracht ik door op de telpost in Oetersloven. Maar de verhoopte kraanvogels bleken voorbij. Het werd een rustige, maar vooral gezellige voormiddag. Omdat ik met mijn dochter – die even voorbij kwam gefietst met de kleindochter – een kaarsje ging branden in de kapel, miste ik het hoogtepunt van de telling. Een voorbijvliegende blauwe kiekendief. Het was al enkele jaren dat de telpost ‘blauwe-kiekenloos ‘ bleef. Het einde van die periode heb ik dus niet mogen meemaken. Ik kon enkel de foto’s bewonderen van André, die de blauwe kiek kon ‘kieken’.

Zondag kwam Kristof nog eens langs op de ringplek. Zijn examen komt er nu snel aan. Dus elke oefensessie is meegenomen. Maar de vogels vonden van niet. Het was heel rustig. Daarom besloten we om toch de mezen-medley op te zetten. Dadelijk met succes. De pimpelmezen vlogen er vlot in. Toen Kristof naar huis ging kreeg ik nog een puttertje gevangen. Een prachtige verschijning met een likje verf van elk potje dat ze toen hij zijn verenpakje kreeg konden vinden. Maar dat verhaal vertel ik wel een andere keer.